chet

از اونجا بدم می آد.

2011-03-02T00:31:00.000-08:00

از اینجا به صورتِ مجبوری می روم و موقت. اصلا هم دلم نمی خواد بعد از 3 سال جابه جا بشم. اما لعنت به باعثش.

http://chetchet.blogfa.com/

اولین بارمان بود + فیلترینگ!

2011-02-10T01:08:00.000-08:00

مصداق عینیِ دورانِ بلوغ و تضادِ میانِ زنانگی و کودکی هستیم هر 7 نفرمان با حرکاتی که هنوز رگی از نپختگی دارند. یک جمع که از اولِ دبستان تا سالِ آخرِ راهنمایی هم کلاس بوده اند. و این یعنی توی جمع های خودمانی خیلی حرفها را بدون خجالت می زنیم و از زیر و بم هم با خبریم.

14 سالمان است. جمع شده ایم خانه ی یکی از بچه ها. می خواهیم همگی باهم برای اولین بار "فیلم سوپر" ببینیم. سی دی اش را نمی دانم کداممان از جایی کش رفته. یکی می گوید بچه ها کاش تنهایی می دیدیم! و همه به حرفش می خندند. نکته ی جالبِ توجه این است که همه سعی می کنند قضیه را بی اهمیت و عادی جلوه دهند ولی فیلم که شروع می شود 7 جفت چشم خیره می شود به صفحه ی تلویزیون. یکی نازبالشی را بغل کرده و وقتی کار بالا می گیرد بالش را می گیرد جلوی چشمش. خنده ها و قهقهه هایی که گاه عصبی است پررنگ ترین واکنشِ بچه هاست. 20 دقیقه ای از اولِ فیلم می گذرد که یکی می گوید" آدم چندشش می شود"! .یکی دوباره می گوید: " فکر کنم باید تنها می دیدیم ها"! یکی دیگر با لحنی پرمعنی می گوید: " پسرها برای چیزِ دیگری تنهایی می بینند! " و همه از خنده ولو می شوند کفِ اتاق. تا آخرِ فیلم هربار که "چیزِ مردها" را به وضوح می بینند، یا می گویند " اَه! " و یا "پقی" می زنند زیر خنده.البته الان می دانم که این حالت های تمسخر آمیز در جمع های دخترانِ نوجوان انتقامی ناخواسته است از تمامِ برتری هایی که جامعه به پسرها هدیه داده است.

فیلم تمام می شود و 7 جفت چشم هنوز پلک نمی زنند. یکی با خنده می گوید: "بچه ها من که چیزی م نشد!" دوباره همه از خنده ولو می شوند و یکی در جواب می گوید: " ببخشید، جنسِ سی دی اش مرغوب نبود" . باز هم همه می خندند.

پ.ن: بچه های بلاگر، فیلتر شدنمان مبارک! هه! حالا دیگر حرفِ چیز دار بزنیم یا نه، فرقی نمی کند!

2011-01-13T07:57:00.000-08:00

هنوز هم نمی دانم آن طرفِ سکوت هایت کدام فکرِ عبوسی ذهنت را گاز می زند. من می بینم که گاهی نگاهت، پراز جرقه های خشمِ فروخورده ایست، که کمی دورتر از جلوی پایت را به آتش می کشد. می بینم که گاهی سیم های خاردارِ زمان، دست هایت را زخمی می کند اینقدر که چنگ می زنی بر دقیقه های متواری اش. راستش نمی ترسم از سیاهی های گهگاهِ مردمکِ چشمت. نمی ترسم از لحظه هایی که میانِ دایره ات ایستاده ای و اطرافت همه چیز یخ زده. سردم نمی شود. حتی اگر بچسبی به تنم، تو هم شعله می کشی از حرارتم. بینِ خودمان بماند، ولی من به انسانیت شک دارم. مخصوصا به انسانیتِ کسانی که برفِ پشت بامشان را روی حیاطِ دلِ تو می تکانند. آخر حیف است از دست هایت که همیشه گرم است. راستش برای همین است که گاهی دوست دارم وسطِ خیابان ندانم کدام طرفی بروم تا دستم را بگیری...

می دانی؟ من حتی دلم می خواهد لحظه های ساکتِ بین مان را هم جشن بگیرم. می خواهم هر آنچه که بین ماست را جشن بگیرم. حتی همین کیلومترهای لعنتی را. آخر برای من هر چیزی که یک طرفش من باشم و یک طرفش تو ، جشن گرفتنی است...

پ.ن: این نوشته برای توست. برای همه ی لحظه های گرفته ات، برای تنهایی های وسطِ جمع ات، برای خنده های قشنگ جوانی ات ، برای ترانه خواندن های زیرِ لبت، برای هرچه از تو که برای من به وسعتِ دوست داشتن است. برای همه چیزِ تو...

2011-01-11T03:08:00.000-08:00

شب ها هوسِ تماشای گلهای شمعدانی می زند به سرم. چندباری بلند بلند فکر کرده ام به برگِ گلِ شمعدانی که چقدر مثلِ مخمل است، اما اینجا همه پرسیدند: بعدش؟ و من نمی توانستم ادامه ی فکرم را بلند بلند بگویم. نمی توانستم بگویم بچه که بودم، یک روز صبحانه که خوردم، رفتم یک برگِ شمعدانی از توی باغچه مان چیدم و اینقدر دستم را کشیدم رویش، تا پژمرده شود. نمی توانستم بلند بلند توضیح بدهم که تا 12 سالگی یک تکه مخملِ قرمز همیشه توی کیفم بود.

اصلا مگر اینها می فهمند؟ اینها آخرِهرجمله ی من می پرسند: بعدش؟ اینها نمی دانند اینکه من گفتم قبل و بعد ندارد. آخر اینها بچه که بودند، نرفته اند وسطِ باغچه شان گِل بازی کنند. اینها هیچ وقت با برگِ شمعدانی و گِل، دُلمه درست نکرده اند. اینها توی ذهنشان همیشه روز است و از شب می ترسند. آخر نمی دانند شب عبارت است از تعدادی ستاره که گاهی نیستند، چون آدم های زیادی شب ها ستاره ها را می چینند و ستاره ها گاهی تمام می شود. این را برایشان توضیح نمی دهم، چون می دانم بعد باید چگونگیِ تولیدِ مجددِ ستاره را هم برایشان توضیح بدهم. اَه. چقدر از توضیح دادن متنفرم. معلم های دبستانمان همیشه زیادی توضیح می دادند. خوشبختانه پشتِ پنجره های کلاسمان همیشه گلِ شمعدانی می گذاشتند که برای روحیه هایمان خوب باشد.

می دانم، باید برای اینجا هم گلِ شمعدانی بخرم. آخر از کجا معلوم، شاید کسی برای روحیه اش لازم داشته باشد.

اگر قلموی تختِ شماره 11 داشتم ، روی همه ی دیوارها ماهی می کشیدم...

2011-01-03T05:17:00.000-08:00

- گاهی فکر می کنم دیوارها پنجره نداشته باشند بهتر است. پنجره برای دیوار مثلِ خیانت می ماند. مثل این است که وقتی دیوار حواسش نیست، یک جای دیگر را نگاه کنی. مثل این می ماند که بگذاری کسی از پشتِ دیوار نگاهت کند شاید. آخر نباید به دیوارها خیانت کرد. آخر آدم می تواند به دیوار تکیه کند؛ می تواند مطمئن باشد که تا کسی خرابش نکند ، سرجایش می ماند؛ می تواند بنشیند زیرِ سایه اش؛ حتی می تواند رویش یادگاری بنویسد؛ اما متاسفانه خیلی وقت است علم ثابت کرده که دیوار آغوش ندارد.

- بله، آدم ها آغوش دارند خوشبختانه. اما خب من خودم دیده ام که گاهی حتی وقتی توی آغوششان نشسته ای هم می روند. متاسفانه آدم ها گاهی نمی توانند بمانند...

وقتی بِ کمپلکس هم به درد نمی خورد...

2010-12-20T04:48:00.000-08:00

بعضی وقتها در اعماقِ دلِ آدم، اینقدر همه چیز روی هم رسوب کرده اند که تکان خوردنِ کوچک ترین چیزی که چپانده شده آن تهِ ته، می تواند کلِ اعماقِ دلِ آدم را به هم بریزد. خب تجربه ثابت کرده که اکثرِ اوقات حال و هوای آدم بستگی دارد به حال و هوای همین اعماقِ دل. حالا فکر کن که یک نفر، یک چیز، یک خاطره، نصفِ آن اعماق را تصاحب کرده باشد و ناگهان دلش بخواهد تکان بخورد. سرفه کند مثلا. خب آدم حال و هوایش پر از گرد و غبار می شود دیگر. حتی اگر هوای آسمان صافِ صاف باشد.

معمولا جلویش را نمی شود گرفت. نمی شود کاری کرد. شاید بشود نگاه کنی به آدم هایی که الان دوستشان داری و توی دلت بگویی تف به این همه ته نشین شده، و بعد شاید بتوانی فکر کنی به اینکه همین آدم ها هم ته نشین می شوند به زودی و بی قرار شوی. می شود حتی الکی سرفه کنی، خودت را بزنی به دل درد، به دندان درد مثلا. اصلا چه می دانم! شاید بشود نگاهت را بدوزی به آسمان و بگویی هوا صاف است و گورِ بابای گردو غبار. ولی یک چیزی را عمرا نمی شود کاری کرد، آن هم آدم هایی اند که دوستت دارند. این آدم ها شاید اعماقِ دلِ خودشان را عفونت گرفته باشد اصلا. بد است گرد و غبار بنشیند روی عفونت، روی زخم. خب شاید بشود آرامتر سرفه کرد. خیلی آرام...

2010-11-24T10:02:00.000-08:00

- می چکم روی خطِ ممتدِ وسطِ آسفالت. خب معمولا در خیابانی که ماشینها رد نمی شوند، گنجشک ها زیاد رد می شوند و من فکر می کنم که گنجشک ها خیلی حرامزاده تر از ماشین ها هستند. آخرهمه اش از جلوی پای من می پرند و محلِ سگ نمی گذارند به اخمم. اما ماشین ها برایم چراغ می زنند. حتی وقتی اخم کرده ام.

- سایه ام هم می چکد روی خطِ ممتدِ وسطِ آسفالت. این یکی آخرِ حرامزاده هاست. نمی فهمد فرقِ آدم هایی که من با آنها راه می روم. خودش را به سایه ی همه شان می چسباند. خب آخر آن مرتیکه که مرا دعوت کرد بیرون که خودش تند تند سیگار بکشد هم گفت سایه ات چقدر چسبیده به سایه ام. من توی دلم گفتم بسکه حرامزاده است. هنوز هم نمی دانم چرا آن مرتیکه خندید.

- می چکم روی خطِ ممتدِ وسطِ آسفالت. اتوبوسمان خیلی تند می رود وفکر کنم تقصیرِ راننده است. حیف که بابایم الکی باد می اندازد در گلویش و می گوید مارا بی ادب بارمان نیاورده ، وگرنه به راننده می گفتم حرامزاده. آخر تند که می راند، از بیابان ها زود رد می شود. آخر نمی فهمد وقتی من پرده را کشیده ام کنار و به تهِ بیابان نگاه می کنم، یعنی دلم می خواهد توی بیابان بدوم. چشم بسته. با تو.

- چهارزانو نشسته ام وسطِ همان جاده ی اختصاصی و می چکم روی خطِ ممتدِ وسطِ آسفالت. این شعرها هم حرامزاده اند گاهی. آخر یک جایی خواندم : چه مومنانه نام مرا آواز می کنی ... آخر این شعرها یک کاری می کنند که چشم هایم گریه کنند تا خالی تر شوند ازتو و بعد بی تاب تر شوند. به نظرِ من چه خوب که دلم بلد نیست تورا گریه کند...!

دو نقطه و یک پرانتز که می خندد...

2010-11-05T10:06:00.001-07:00

مثلِ طعمِ پسته های تازه می ماند. مثل حس کردنِ خیسیِ چمن ، کفِ پاهایت. مثلِ بوی خوبِ صبحِ بارانی، وقتی خواب آلود، از پنجره ی کوچکِ اتاق، به بیرون سرک می کشی. مثلِ یک چیزِ خوبی که می دود توی تن ات. یک حسِ آرام. آره. همین. یک حس آرام. همین است که مانده توی چشم هایم. همین حس است که می خزد توی رگ هایم و مستم می کند. چقدر فرق می کند این حس، با آن دل گرفتگی های سگی... چقدرناب است نرمیِ این حس، مثل نرمیِ تپشِ قلبم در لمسِ آرامِ بازویش... چقدر خوب است این " آرام"، وقتی می دانم دلم قرار ندارد...

اصلا من می خواهم زیرِ آفتابِ کم رنگِ پاییز بنشینم و نارنگی بخورم. می خواهم کاکتوسم را با خودم ببرم تا سوپرمارکتِ سرِ کوچه و برای خودم لواشک بخرم. می خواهم آهنگهای عهدِ دقیانوس را گوش بدهم و چایِ لیوانی بخورم. من می خواهم همین جوری بماند. اصلا خواهش می کنم همین جوری بماند همه چیز...

نمی دانی که این روزها چقدر قصد کوتاه آمدن ندارند...

2010-10-18T12:08:00.000-07:00

- می دانی؟ من فقط نشسته ام و پاهایم را نگاه می کنم. خودت می آیی و می روی توی سرم. سرم بوی داغی می گیرد. خودم می فهمم که قلبم به جای سینه ام، توی سرم می زند. اما فقط خیره ام به سر کفش هایم. فکر می کنم به تمامِ روزهایی که گذشت. تمامِ روزهایی که صدای کوبیدن سنگ چخماق را می شنیدم توی سرم. و نمی دانستم جرقه، ابتدای آتش است. حالا خیره ام به سر کفش هایم و می دانم که یک جایی شعله گرفته...
تمامِ دوست داشتنی هایت رژه می روند زیر دستم و تمامِ دل تنگی هایمان بغض می شود و می پاشد توی چشم هایم. دست هایم دوباره عطشِ دست هایت را دارند و صورتم گل انداخته از یادِ لحظه لحظه مان... احساسم را فرو می کنم توی کلمه ها . بقیه اش هم که توی حروف جا نمی شود، می ماند ته قلبم برای عاشقانه های یواشکی های خودم. البته شاید یک روزی، یک جایی، همه اش برای تو شود...

- می دانم که دلم به اندازه ی تمامِ دل تنگی هایم دریا شده است برای غرق کردنِ تمامِ دل تنگی هایت. تو هم بدان.

پ.ن : قلمم خشکیده. اینجا انگار هیچ چیز و هیچ کس بهانه ی نوشتن نمی شود. انگار تمامِ بهانه هایم را گذاشته ام جایی 6-7 ساعت دورتر از اینجا...

2010-10-06T12:47:00.000-07:00

وقتی آدم می خزد زیرِ پتو و اس ام اس های ته صندوقی را می خواند، وقتی آدم می نشیند توی آفتاب و یک آهنگ را چهل و سه بار گوش می دهد تا عادی شود برایش ، تا دیگر دلش را نسوزاند، یعنی متاسفانه دل تنگ شده است. یعنی متاسفانه یک چیزی توی دلِ آدم کم است. اصلا بغض دارد. باور کن اینکه با چشم های خیس چمدان ببندی و با لبخند خداحافظی کنی، بغض دارد. اینکه که روزهای "نبودنت" را با انگشت هایت بشماری بغض دارد. میدانی؟ وقتی تمامِ زندگی ات بوی چمدان بدهد، هیچ کجا نیستی. باورکن سخت است که تو،همانی باشی که می رود. سخت است منتظر باشی کسی از نبودنت بگوید ...

آدم وقتی زندگی اش بشود رفتن و برگشتن، مجبور می شود به "عادت نکردن" عادت کند و بعد، یک چیزی از کار می افتد. یک چیزی می شکند و می ریزد. یک چیزی شروع به لنگیدن می کند. چشم ها خیره می شود به تابلوهای سبزرنگِ کنارِ جاده ها و فاصله ها را می خواند و نه مبدا دل خوش ات می کند و نه مقصد... ......اَه! لعنتی!...به امیدِ آرام شدن می نویسم اما دلم هنوز به شدت می لرزد..... دیگر نمی توانم این متن را ادامه بدهم. ببخشید.

2010-09-26T10:29:00.000-07:00

- بندِ کفشم را محکم گره می زدم ، کمربندِ شلوارکم را محکم می کردم، ساعتِ صفحه درشتم را می بستم. دوچرخه ام آبی بود. همان طور که رو به رو را با اخم نگاه می کردم، جکِ دوچرخه را با یک ضربه بالا می زدم و ساعت را نگاه می کردم. با هیاهوی تماشاچی ها شروع می کردم. دورِ باغچه ی بزرگمان دقیقا یک ساعت می چرخیدم و رکاب می زدم و بعد قهرمان می شدم...

- باید خانم تر باشم و لباس های دخترانه و صد البته ناراحت بپوشم. اندامِ دخترانه ام برایم سنگین بود.دامن پوشیدن معضل بود برایم. از پاهایم متنفر بودم. دوچرخه ام کوچک شده بود برایم. و من فیلمی دیدم که توی هلند ساخته شده بود و آنجا همه ی مردم دوچرخه داشتند. حتی زن ها.

- پریود شدم. برای اولین بار. هنوز هم می خواستم "مثلِ پسرها" بدوم. اما موقعِ راه رفتن هم نگران بودم، چه برسد به دویدن. مادرم گفت دیگر "بزرگ " ای. و من ساکت شده بودم و عصبی و کتاب می خواندم و به وضوح می دانستم که دنیای توی سرم ، بزرگ تر از دنیای "خانمانه" ی دلخواهِ مادرم شده است.

- با اولین دوست پسرم دو هفته بیشتر نماندم. استدلالم این بود که آدم را به یادِ کتاب های دنیل استیل می اندازد! و من تصمیم گرفتم فعلا دورِ پسرهای احساساتی را خط بکشم. برای خودم می تاختم و پسرها هم به وضوح نمی خواستند واردِ دنیای من شوند و من از بازی لذت می بردم.

- اولین باری که با شنیدنِ دوستت دارمِ پسری لرزیدم، احساس کردم "بازی" تمام شده. نمی دانستم چه بگویم . "سکوت" کردم و فکر می کردم که این "خانمانه" ترین پاسخ بوده. اما من هم دلم می خواست از احساسم بگویم. اما روزی "بزرگتر"ی یواشکی رازی را زیرِ گوشم گفت. گفت دختر و پسر باید دنبالِ هم بدوند تا روابطشان پایدار باشد. و من یادِ "گرگم به هوا" افتادم و فهمیدم که "بازی" تازه شروع شده...

- هنوز هم نمی توانم درست "بازی" کنم. نمی خواهم یاد بگیرم. دوست دارم راحت "ابراز" کنم. تنفر باشد یا عشق فرقی نمی کند. اصلا راستش را بخواهید دوست ندارم با پسرها "گرگم به هوا" بازی کنم. چون آنها می بَرند. آخر می دانم که دویدن برای دخترها سخت تر است. آخر دخترها پریود می شوند. آخر دخترها باید "خانم" باشند...

بعد نوشت: لازم شد بگویم که من به هیچ وجه نمی خواهم دخترها هم "مثلِ پسرها" باشند. از دختر بودن هم ناراضی نیستم. فقط دوست ندارم خودم برای خودم تابوهایی بسازم که به آنها معتقد نیستم. وگرنه من هم به همان اندازه دخترانه ام که بقیه ی دخترها. فقط به نظرِ من لازم است دختر بداند کجاها محدودیتش ساخته ی جنسِ خودش است.همین.

چرا توی بعضی از بالکن ها می شود رقصید؟

2010-09-06T13:30:00.000-07:00

امروز فهمیدم بالکنِ خانه ی ما حتی به دردِ سیگار کشیدنِ بابا هم نمی خورد. روبه رویش هم یک تعمیرگاهِ چرب و چیلی است.به خاطرِ همین از همان روزِ اول گفتم این جا را دوست ندارم. بالکنِ خانه ی ما به یک خیابانِ پهنِ گشادِ دو طبقه هم دید دارد که من حالم از آن خیابان به هم می خورد. از بس توی تاکسی هایش به بدنم دست زده اند. تازه بالکنِ خانه ی ما جوری است که شبها اگر پرده ها را نکشیم، آدمهای توی تعمیرگاه می توانند موهای من و مامانم را ببینند. من می گویم به درک، اما مامانم می گوید تو شرم و حیا نداری. اما من می گویم به جایش از بوی تنِ آدم های توی تاکسی چندشم می شود. مامان وقتی می خواهد توی بالکن رخت آویزان کند روسری سرش می کند. من یک روز می خواستم شیشه ها را تمیز کنم، با آستین حلقه ای رفتم توی بالکن، از توی تعمیرگاه برایم سوت زدند. چندشم شد. انگار توی تاکسی به بدنم دست زده اند. آمدم پیرهنِ بابا را روی لباسم پوشیدم. بازهم سوت زدند. من هم دیدم فرقی نمی کند. همانجا پیرهنِ بابا را در آوردم. دیگر سوت نزدند. لباس زیرهایم را هم نباید توی بالکن آویزان کنم. مامان گفته زشت است. آویزان نمی کنم، اما برایم مهم نیست. می دانم آنها لباس زیرِ خالی را دوست ندارند. چون برایش سوت نمی زنند. مادرم وقت هایی که فیشِ تلفنِ همسایه مان اشتباهی می آید خانه ی ما، از توی بالکن می دهد دستش. من چندشم می شود. چون همسایمان هم سنِ من است و حامله است. تازه شوهرش سرش داد می زند، ولی همسایمان چون حامله است هیچی نمی گوید تا کتک نخورد. من هم چندشم می شود. می دانی؟ من اگر به جای همسایمان بودم، قبل از اینکه حامله شوم، یک درخت رو به روی بالکن مان می کاشتم و بعد، از شوهرم طلاق می گرفتم و با یکی از این تعمیرگاهی ها دوست می شدم تا به جای داد، برایم سوت بزنند. به نظرِ من که سگش شرف دارد.

به خاطرِ گُلِ روی دوستی مان...

2010-09-01T03:14:00.000-07:00

یک پاکت سنگ خریده ام. اول از همه دوتا برای خودم، که بگذارم روی چشم هایم. پلک هایم مدت هاست سنگین نشده اند.بعد یکی برای نگاه تو که بشکند و سنگین نشود روی صورتم. یکی برای دلم که پر شود و جایی برای تو نداشته باشد. دوتا برای دستهای تو که دیگر توانِ گرفتنِ دستِ مرا نداشته نداشته باشند. چند تایی هم برای جیب های خیالم. تا سنگین شوم ونتوانم بدوم تا خانه ات. تا آغوشت. چندتایی هم برای روزهایی که باید چشمم را ببندم تا بغضِ قشنگِ مردانه ات را نبینم. آخر قرارِ بی قراری نداریم. آخر بغض ات بی قرارم می کند. آن سنگ های قلبت را هم به من قرض بده. فکرهایم را کرده ام. می خواهم آخرِ دوستی مان پرچینِ کوتاهِ مزرعه ات را با آنها برایت بسازم... پ.ن: این پست در واقع فقط برای یک نفراست. دوست داشتم جایی ثبت می شد و شد. همین.

راستش بعضی وقت ها...

2010-08-26T11:11:00.000-07:00

کله ام را فرو کرده ام توی کتاب و مثلا می خوانم. روی یک پاراگراف مانده ام. اخمت را باز کن. این را مامان می گوید. مثلا با مامان قهرم، بنابراین بیشتر اخم می کنم. تلفن زنگ می زند، می پرم روی تلفن. بابایم می گوید انگار حالش خوب شد! و می خندد. کسی با من کاری ندارد. دوباره می روم توی کتابم. همینجوری از پشت کتاب می گویم دلم بستنی می خواهد. بابایم می گوید سرِ کوچه. و باز می خندد. کتاب را می آورم پایین و با اخم نگاهش می کنم. مامان تلفن را می گذارد و می گوید پاشو این آهنگت را عوض کن سرمان رفت. غرولند کنان می روم توی اتاقم و در را محکم می بندم. بعد بلافاصله می آیم بیرون و می گویم حوصله ام سر رفته. بابا می گوید یا بستنی، یا بیرون. کدام؟ و می خندد. دوباره با لب و لوچه ی آویزان مدتی خیره می شوم به چشم هایش وبعد می روم توی اتاق. جدی می شود و می گوید : گلنازجون بابا، بیا ببینم چته. از پشتِ در داد می زنم: بستنی!!!. بابا بلند بلند می خندد. پ.ن: خب بعضی وقت ها لوسم می آید. دوست دارم بشینم روی زانوهای بابایم و قهرکنم. مثل بچگی ام. اما با این هیکل و اخلاقِ مبارک دیگر نمی شود. اصلا راستش را بخواهید الان دیگر دلم زانوی بابا نمی خواهد. بیشتر دوست دارم اخم کنم و لب ولوچه ام آویزان باشد و کسی بی اهمیت به اخمم موهایم را ناز کند. کسی که بابایم نباشد.

گاهی دلم دونفره می خواهد.

2010-08-19T05:03:00.000-07:00

خب بوی علف هم بیاید بد نیست. می دانی؟ بوی بنزینِ سرب دار را ترجیح می دهم. اما خب بوی علف ها زیر آفتاب هم مستم می کند. گندم ها هم که زرد می شوند، خوشم می آید ساعت ها نگاهشان کنم. می دانی؟ این شهرها زیادی آدم دارند. تلویزیون هم چقدر حرف می زند! سوپرمارکت ها هم به نظرم پررو شده اند. من بدم نمی آید برای خریدنِ شیر پاکتی با ماشین بروم تا شهر. ماشینم پراز خاک باشد همیشه. برقِ ماشین ها را دوست ندارم. بدم نمی آید خودم ریحان بکارم پشتِ پنجره ی آشپرخانه. بدم نمی آید پنجره های خانه پایین باشند. بدم نمی آید ماه از اتاق خواب پیدا باشد. راستش آپارتمان نشینی را دوست دارم، اما پنجره های بزرگ را بیشتر... اما باید یک نفر باشد. یک نفر که وقتی بغض کرده ام و دلم مهمانی می خواهد، بگوید بیا بخوابیم وسطِ علف ها. یک نفر که وقتی دلم یک بلوار پر از مغازه خواست، بگوید بیا با دوچرخه برویم تا دامنه ی کوه. یک نفر که وقتی باران بند آمد، بگوید برویم گِل بازی. یک نفر که وقتی از پارسِ سگ می ترسم، همه ی پنجره ها را ببندد و بغلم کند. یک نفر که تنهایم نگذارد. یک نفر که... پ.ن: یک خانه ی یک خوابه در اطرافِ یک شهر می خواهم. یک خانه که بوی چوب بدهد. اطرافش سبز باشد. زمستان ها جاده اش بند نیاید. همسایه نداشته باشد. کسی نپرسد نسبتِ شما با این آقا چیست. آب و برق و گاز داشته باشد. کسی به خانه دید نداشته باشد. موبایل هم خط بدهد. سراغ ندارید؟

این منطقه مین گذاری شده است. آرام قدم بزنید.

2010-08-09T04:54:00.001-07:00

پروردگارا! خودت را به ندیدن نزن. دیشب ساعت 4:35 دقیقه ی بامداد آن دختری که فِرت فِرت دماغش را بالا می کشید و تند تند حرف می زد را شناختی. می دانم که شناختی. همانی نبود که 12 سالِ پیش برای اولین بار تنهایی گریه کرد؟ هه. بی معرفت. تو همان موقع هم خودت را به ندیدن زدی! بدبخت! آن پوزخندِ دیشبش را دیدی؟ آن برای تو بود. ترسیدی؟ از نفرتِ چشمهایش؟ فاصله ی "معصومیتِ 8 سالگی" تا "نفرتِ 20 سالگی" چقدر است؟ چقدر درد برای پر کردنش بس است؟ جواب این ها را نمی دانی. آن پوزخند برای این ندانستنت بود. تلویزیونت را خاموش کن. کمی مطالعه خارج از درس داشته باش. فکر کنم توی کتابِ آسمانی ات اسم درد کشیدنِ بنده هایت را گذاشته ای امتحانِ الهی. بدبخت! اگر مدرسه رفته بودی می دانستی امتحان درد ندارد! حرفهای دیشبش را شنیدی. مخاطبش تو نبودی، اما می دانم فالگوش ایستاده بودی. شنیدی توصیفِ پر رنگ ترین تصویر زندگی اش را؟ عمرا کتابِ تو همچین توصیفی داشته باشد: آن شب درد بود که روی جدول های خیابان نشسته بود، نه من... از روی این جمله 1000 بار بنویس. خب؟ هی خدا! یک سوال! تا حالا دماغت از گریه قرمز شده؟ تا حالا صبح ها با چشم پف کرده بیدار شده ای؟ اصلا آسمانِ هفتم ات آینه دارد؟! پ.ن: لطفا در موردِ هست و نیستِ خدا توی کامنت دونیِ این پست فلسفه نباف. خب؟

چه کودکانه جوان شده ای...!

2010-07-31T13:34:00.002-07:00

من که فکر می کنم پدرها اگر دستشان می رسید، پسرهایشان می بلعیدند تا بتوانند گریه کنند . مادرها هم اگر می توانستند، دخترهایشان را ناخن می کشیدند تا عذاب وجدان سالهای جوانی شان فروکش کند...... اما طفلی ها سرشان گیج می رود از دیدن نسلی که کودکانه بزرگ شده. دیدن نسلی که ملعون بودن را یاد نگرفته و با فرو دادنِ قهوه های تلخ ، می خواهد زهر بودن را یاد بگیرد. نسلی که تنهایی اش را جشن می گیرد با فریادهای دیوید گیلمور، نسلی که تنهایی قدم می زند، نسلی که تنهایی گریه می کند، نسلی که با خودش حرف می زند، نسلی که تنهایی سفر می کند، نسلی که درِ اتاقش همیشه بسته است، نسلی که در چشمانش چیزی خوانده نمی شود، نسلی که حتی ادعای نسل بودن هم ندارد... شاید این نسل نشسته و به این فکر می کند که چیزِ اساسی تری باید باشد، فرای آنچه توی گوشمان خوانده اند و به ارث گذاشته اند برایمان ، ولی هیچ کس نمی داند آن "چیز"ِ اساسی تر چیست. آخرجایی که این نسل نشسته ، وقتی کسی می گوید خدا، هر کس به سمتی نگاه می کند.آخراینجا اگر کسی بلند شودو بگوید "ما می توانیم این سنگ را جابه جا کنیم" ، شاید همه در جواب خمیازه بکشند... می دانی ؟ من فکر می کنم منتظر صاعقه ایم. برقی که برقِ جوانی مان را برگرداند. اگر آن پختگانِ پرتجربه! آرام بگیرند و نگاهمان کنند ، می بینند که ما قشنگ می خندیم. ما حتی قهقهه زدن را هم بلدیم هنوز. ما بلدیم زیر باران دست هم را بگیریم و بچرخیم. کاش باور کنند که ما گاهی لنگ ظهر بیدار می شویم ، با اخم از اتاقمان بیرون می آییم ، به جای سلام از سردرد می نالیم ، میرویم توی دست شویی، جلوی آینه، به خودمان آب می پاشیم و زیرزیرکی می خندیم... و کمی بعد ، با اخم سراغ ناهار را می گیریم... ته نوشت : مارا به رندی افسنه کردند/ پیران جاهل شیخان گمراه. پ.ن : تاخیرو غیبتم را بگذارید به حساب این dial up کوفتی. بعد نوشت:دل نمی دونه چه کنه با این غم...نازنین مریم... استاد محمد نوری هم رفت.

نزدیک ترین اورژانس از اینجا خیلی دور است.

2010-07-17T12:33:00.001-07:00

یک نفر از کنارم رد شد و ... یک بوی آشنا. بوی عطر نه. بوی تن. بوی حضور. پیچید توی سرم و نمی دانم چند لحظه گذشت که من چشمانم بسته بود. لعنتی... برگشتم. یک هیکل غریب از من دور می شد. تک تک سلول های مغزم فریاد می زدند اسمی را. التماس کردم چشم هایم را که گریه را فراموش کنند الان. دلی را که با تف مالی سر پایش کرده بودم، با نسیمی آوار شد دوباره. کف خیابان کشیده می شدم و اشک هایم را نیامده پاک می کردم... و حالا درد گرفته است همه جایم. خواهم مرد. مرا با آژیر مرگ جا به جا کنید لطفا. مرا توی قطعه ی له شده ها خاک کنید. سر خاکم کسی ناله نکند لطفا. من خودم دردم. زهرمارم. تنم را تشریح کنید ورنجم را بیاندازید جلوی سگ ها. مغزم را ریکاوری کنید و از رویش یک فیلمِ تک پلانی بسازید که مطمئنم بی نهایت دقیقه روی یک تصویر می ماند با همراهیِ فریاد running down...قلبم را بیاندازید توی الکل تا درس عبرتی باشند برای فرزندانتان. در ضمن؛ من از تشییع متنفرم. قول می دهم وکیل وصی هایم پاچه تان را نگیرند اگر بگویید این جنازه حوصله ندارد برای مراسم تشییع بیاید. مرا بگذارید زیر آب سرد و بروید لطفا. روی سنگ قبرم هم بنویسید: حالا دست هایش تا ابد سرد است... من به آخرت ایمان آوردم . بله. بهشت و جهنم یعنی تو.

چقدر خوب که آدم ها شبها می خوابند...!

2010-07-13T01:39:00.000-07:00

23:20...برق رفت.همانجا توی تاریکی مداد را روی کاغذ می چرخانم و فیگورم را تکمیل می کنم. منتظر نمی مانم تا چشمم به تاریکی عادت کند. عادت خوب نیست. زیر طرحم را امضا می کنم. روی میز دنبال چسب می گردم. دستم به لیوانی می خورد و می افتد. نمی شکند، ولی جیغ می زنم. مادرم از توی تاریکی نگرانِ لیوان می شود. می گویم: نشکست. بازهم می گردم . آها. این هم چسب. مادرم از توی تاریکی می گوید : پرده را بزنی کنار نور کوچه می آید داخل.... دستم را می لغزانم روی نوار چسب تا سرش را پیدا کنم. مادرم از توی تاریکی می گوید: شماره ی بابا چند است؟... طرحم را می چسبانم به نزدیک ترین دیوار. می شود بالای میز. مادرم از توی تاریکی بلند بلند با بابا حرف می زند. می فهمم که فیوز پریده. بی صدا می روم پایین. توی پارکینگ. فیوز را می زنم. نور چشمم را می زند.هه! عادت کرده بود انگار... 23:50...بابا برگشته است. خیلی دیر تر از همیشه. با رنگ پریده. فشار خونش بالا است. سیگار می کشد تا بهتر شود. 00:35... خوابیده اند. من هم به سقف خیره شده ام. حرف زدنم می آید. کانکت می شوم. مکث. دیس کانکت می شوم. مانیتور که خاموش میشود، تصویر خودم را می بینم. دعا می کنم که کاش یک گربه ی ماده بودم تا توجیهی برای برق چشمهایم داشتم. 01:20... کتابِ بخوانیمِ چهارم دبستان را ورق می زنم. عکس هایش را نگاه می کنم فقط. مطالبش برایم سنگین است. 02:02...جفت آورده ام. چهار تا حرکت 2 تایی . باختی. 02:35... و فرایندِ یخچال و بطری آب... 04:00... امروز خورشید می خواهد طلوعش را به من اثبات کند. پ.ن : و در مورد پست قبل... هیچ خبری نیست. فقط می دانم که دوستم را گرفته اند. همین. سکوت کرده ام. دیگرهیچ چیز برایم فرقی نمی کند.

بوی قرمه سبزی می آید...

2010-07-05T14:34:00.000-07:00

زنگ زده. صدایش می لرزد. می گوید سپاه (!) آمارت را از من گرفته به بهانه ی تحقیقات ! گفتم من که جدیدا هیچ غلطِ خاصی نکرده ام. حتی 22 خرداد هم کاری نکردم. تنم می لرزد. می گویم مزاحم بوده. من که کاری نکردم. می گوید گفته اند ثبت نام کرده ای برای یک مسابقه در بسیج (!) . می گوید گفته اند فیلم و عکس دارند از فعالیت های زیر زمینی ات(!). می خواستند بدانند چرا خط سابقت خاموش است...! من هنگ کرده ام. پشت تلفن نمی توانم درست حرف بزنم. فقط می گویم نگران نباش. زرت و پرت کرده اند...می گوید مامان نباید بفهمد. با خنده می گویم باید سوپرایزش کنم؟ ... نمی خندد. یخ زده ایم. قطع که می کنم، مچ بند سبزم را می بندم. به این امید که شاید گرم شوم... پ.ن 1: نمی دونم چی قراره پیش بیاد. نمی دونم چیکار کنم. خیلی می ترسم. کاش یک نفر دلگرمی ام می داد... پ.ن 2: واقعا کاری نکردم. نمی فهمم چرا اینقدر پا پیچم شدند. قبلا تذکر داده بودند فقط. اونم تلفنی. این اما از تذکر کمی گذشته ظاهرا! پ.ن 3: فکر کنم خدا هم اونوری شده... پ.ن 4: احتمالش هست که مزاحم باشند؟!

جشن گرفته ام... برقص جانِ من.

2010-06-24T09:18:00.000-07:00

حالمان خیلی هم خوب است. نگاهمان که توی آینه یخ بسته است و حافظه ی دستانمان هم هیچ گرمایی را به یاد نمی آورد احتمالا. مگر چیزی بهتر از این هم هست؟... این حسی که حال و روزمان را پریشان کرده، اگر مهم بود که سراغِ ما نمی آمد. لابد سطحی است. بله. من احتمالا فردا "فقط" نفس خواهم کشید. فقط نفس کشیدن که بد نیست. بهتر از این است که صدای نفس های دیگری در گوشت بپیچد لابد... پ.ن بی ربط:این آدم ها و انتظاراتشان دیگر از حوصله ی من خارج شده اند. من به تواضع معتقد نیستم. از لطف کردن بیزارم. از مصلحت بدم می آید. ببخشید ولی من حالم از لبخندِ زوریتان به هم می خورد. نمی شود کمی نیشتان را جمع کنید لطفا؟!

کِی این شب از نیمه می گذرد؟

2010-06-11T12:58:00.000-07:00

حرص نوشت: اولش به جای این که "یکم" باشد ، 22 ام بود. درد را به همه دیکته کردند. نفرت را یادآوری کردند . میخ کوبیدند به دهان ها . تابِ مخالف نیاورند. کشتند انسانیت را . و امروز باز هم 22 ام است. غرغر نوشت : سگی شده زندگی ام. پارس های این روزهایش روی مغزم است. رمز نوشت : صفر-یک-صفر-یک-صفر- یک - دو- یک - صفر...این یعنی زندگی ؟ بغض نوشت : کورمال کورمال می چرخم. هیچ نمی بینم. دستم را توی هوا می چرخانم به امیدِ گرفتنِ دستت. این جا خیلی تاریک است. تند تند می گردم. می ترسم رفته باشی. بگو. اسمم را صدا بزن. داد بزن... صدای من اما از تهِ چاهی می آید انگار: کجایی؟...قبلا به جایی ضرب می گرفتی تا زود پیدایت کنم. .انگار مدتی است صدای نفست هم نمی آید. کاش مرا هم می بردی. من راهِ برگشت را گم کرده ام...

این حافظه ها نَم نمی کشد؟!

2010-05-28T09:03:00.000-07:00

زمین و زمان را به هم می دوزیم در ذهنمان، با یک موزیک هم هماهنگش می کنیم و حس می گیریم و شروع می کنیم به دست و پا زدن توی افکارِ نکبتمان. سر و ته هم که ندارد. وز وزِ این هندزفریِ لعنتی هم اصلا مهم نیست. اینقدر شخم می زنیم این لجن زارِ ذهن را تا می رسیم به آنجایی که از مرورِ صد باره اش دلمان قنج می رود. موزیکِ مربوط به این بخش را پِلِی می کنیم. کلی حالمان دگرگون می شود و حسرت می خوریم. اسم این کار مرورِ خاطرات است... هه! پ.ن 1: برای کندو کاوِ مردابِ ذهنم معمولا می افتم به راه رفتن. موسيقي هم که مثل هميشه چپانده ام در گوشم . یک خطِ مستقیمِ خلوت . می خوانم، می پرم، می چرخم ، گریه مي کنم ، حرف می زنم، وانمود می کنم دستِ کسی را گرفته ام... این یکی را البته تازگی ها کشف کرده ام... و خب مسخره ترین چیز در این شرایط نگاهِ دیگران است! پ.ن برای پ.ن 1 : این نگاهِ دیگران گاهی -وقتی متوجه اش می شویم- برای ما لذت بخش است. همان نگاهِ متعجب وقتی می بینی که تو را در حالِ خودت ديده. وقتی می فهمی که کسی دیده که فاصله گرفته بودی از مردم. نگاهِ عجیبشان را دوست داريم چون این نگاه یعنی دوتا چشم فهمیده که تو اينجا که ایستاده اي نیستی. انگار خوش خوشانمان می شود از این توجهِ معطوف شده به سمتمان... پ.ن بی ربط : یک الاغِ احساساتیِ کله خرابِ مستِ یاغی... . این گلنازِ فعلی است.

پرانتز باز، هیچ حرفی مطلق نیست، پرانتز بسته.

2010-05-20T06:02:00.000-07:00

فکر می کردم نسل ما آموخته که گاهی تنها شنونده باشد برایت، بدونِ هیچ قضاوتی. نمی دانستم به هر حال در مواردی ثابت خواهد شد که نسلِ ما هم توسط پدر و مادری بزرگ شده که فقط "گفتن" را می دانندو هرگز نمی خواهند که "فقط بشنوند". نمی دانستم که هم نسلِ من هم می تواند شرحه شرحه ی مرا به جایگاهِ متهم بکشاند و حکم صادر کند. از ماست که بر ماست انگار. پ.ن بی ربط : من الان یک چیزِ الاغی شده ام که ذره ای منطق سرم نمی شود. غلت می زنم توی احساس هایم و هیچ تصمیمِ مهمِ عقلانی نمی توانم بگیرم. عقلم چسبیده کفِ پایم اصلا. گول مالی می کنم کلِ هیکلم را و ذره ای هم به هیچ جای خودم نمی گیرم که کسی از اندرونی ام داد می زند: "هِی! گنده گ...زی هایت تمام شد؟!"... همین جوری مات خیره شده ام به زندگی که "خب، بعدش؟!"... تمامِ برنامه های زندگی ام را دایورت کرده ام به ناکجا....سر و ته ندارد کارهایم و حرف هایم و خاطره هایم و...توقعی نیست به هرحال.

تصاویر در مغزِ خرابم slide show می شوند.

2010-05-13T08:47:00.000-07:00

اولش با تصویرِ دختری که از پنجره بیرون را نگاه می کرد شروع شد.کاش این تصویر با بارا....گوشی ام battery low می دهد، تصویر شد پریزِ اتاقم با جای انگشت های رنگیِ اطرافش و بلافاصله، تصویر پنجره ی طبقه 4امِ خوابگاه با آن همه چراغی که روبه رویش روشن است.خواستم با تصویرِ بارا....یکی از اتاقِ کناری جیغ کشید. و تصویرم شد تلاطمِ درختهای محوطه وقتی باد می آید. و بعد کتابم که باد ورقش می زند. یادم افتاد که موزیکم چند دقیقه ایست به آخر رسیده. و تصویرم شد ساعتِ صفحه گوشی ام و علامتِ سایلنتِ زیرش... خواستم تصویر دیگری بدهم به ذهنم.چشم هایم را بستم که بخوانم: ببار ای بارو... شنیدم که رعد و برق تمامِ تصاویرم را شکافت...! وآخرین تصویر شد بارانِ نگاهم.

پ.ن 1: یک مدل مان اینجوری است. یک مغز داریم که اینقدر داغ است که گاهی منطق اش به صفر می رسد. بعد این می شود که دهن باز می شود و زبان می چرخد و می چرخد. بعد فقط یک مکث کافیست تا حماقت را در تک تکِ کلمات ببینیم احتمالا. و بعد عصبی می شویم و کمی بعد پشیمان شاید. پ.ن 2: حالم خوب نیست و برای بهتر شدنش هیچ کاری از دستم برنمی آید. "هیچ" به معنای واقعیِ کلمه. پ.ن 3: این سه چهار روزِ تعطیل در تنهاییِ مطلق به سر می برم که با این حالِ خرابِ من هیچ چیز قابلِ پیش بینی نیست. آخریش: دلم می خواد برم شمال.

من همونم که همیشه؟

2010-05-09T08:58:00.000-07:00

هه! امشب دلم می زند. نمی دانستم هنوز اسم ها و یاد ها می لرزانندش. هنوز هم می تپد ، حتی آنقدر تند که خون بدود به صورتمان و باز هم زیر لب بگوییم: ما تنها مادینه هایی هستیم که سرخ می شویم...

راستش متعجبیم که هنوز دستهای یخ کردمان تایپ می کند و هنوز هم بک اسپیس پرکارترین دکمه ی کیبوردمان است. راستش نمی فهمیم. این گلناز را نمی شناسیم. این گلناز را که نیمه شب جلوی آینه شانه هایش بالا می اندازد و اعتراف می کند: یا شب ها سنگین شده اند یا دلِ من!...این گلناز را که سکوتِ مسخره ی دیگران را تاب می آورد و پایش را به زمین نمی کوبد و غرولند نمی کند... این گلناز را که چهار زانو نشسته و به بازی گل یا پوچ عقل و احساسش نگاه می کند! این گلنازِ عجیب را که می خندد و صدای خنده اش شگفت زده اش می کند که: آها! پس خوشی هم هست! اوهوم...!

چراغ ها را من خاموش می کنم یا ...؟!

2010-05-04T01:27:00.000-07:00

روی تیغه هم می شود آرام قدم زد؟! پ.ن: کاش یک نفر چراغ های بالای سرم را خاموش می کرد. آن وقت هر دو سیاه بودیم...!

کاش پدر و مادرم اینجا را می خواندند

2010-04-29T10:41:00.002-07:00

انتظارِ چه دارید؟اخلاق؟ لبخند؟ پذیرش؟ ندارم. چیزی برایم نمانده. دوتا گوش دارم که گاهی متاسفانه می شنود. یک دهان که فقط زمانی باز می شود که شنیده شود، دو چشم که گاهی می تواند روی همه چیز بسته شود. یک دنیا حسِ خوب و بد که وجودشان بسته است به لحظه ای.یک دنیا آرزو..... هه! یادم آمد که مدتی است آرزوی یک رقصِ سرخوشانه زیر باران دیوانه ام کرده...

2010-04-19T11:11:00.000-07:00

تلاطم ذهن با تلاطم جسم که همراه شود، نتیجه اش می شود اینکه نتوانی تعادل برقرار کنی و یک لحظه از آغوشش بگریزی و لحظه ی بعد ببوسی اش... پ.ن: گاهی وقتی لازم باشد بدوم، فلج می شوم. پ.ن2: نصف خاطره های زندگی ام 2 شنبه ها شکل گرفته( خوب و بد درهم) و امروز هم 2 شنبه بود!

2 دقیقه تا آخرین نفس...

2010-04-13T13:13:00.000-07:00

کاش یه روز که هوا خیلی گرمه و من دارم تند تند این ور اون ور می رم و مانتو و مقنعه پیچیدم دورِ خودم و یه کیف سنگین به پشتم و یه تخته شاسی زیر بغلم و 2تا لوله مقوا هم تو دستم و اخمام رفته تو هم و صورتم از گرما گر گرفته و صد تا فکرِ الکی منو مشغول کرده و دارم کارو بارمو مرور می کنم ؛ یهو بگن 2 دقیقه دیگه می میری تا من اینا رو پرت کنم رو زمین و مانتو مقنعه ام رو بندازم تو جوب و انگشت وسطی ام رو به مدت 30 ثانیه حواله ی همه ی آدمای اطرافم کنم و بعد با خیالِ راحت بمیرم...

دوستان؛ آرزویم این است که من ده بار مست تر بودم...

2010-04-08T12:48:00.000-07:00

صدایم زده ای، حالا که آمده ام ، آن همه با ذوق، نشانده ای مرا روی صندلی ای که رویش راحت نیستم. هی پایم را بدونِ ریتم تکان می دهم، اما حواست به من نیست. آینه ام را از جیبم در می آورم و تنظیمش می کنم روی تو و یواشکی نگاهت می کنم. بعد حوصله ام از اخمت سر می رود و به بهانه های مختلف صدایت می زنم. می گویی جانم؟ ... ای جان! این را توی دلم می گویم و دیگر چیزی ندارم که بگویم. بعد تازه گاهی هم که بی هوا بلند می شوم که بروم و دوری بزنم، همه اش دورِ خودت می گردم...! ببین!

من یک دخترم...

2010-04-01T12:12:00.000-07:00

روح های سرکش اگر در کالبد بمانند می گندند و من مدتهاست بوی گندیدگی عذابم می دهد. تمام سرکشی ام از ابتدا خلاصه می شود در چیزهایی که برای روح یاغیِ من حتی مرهم نبود. همه ی کودکی ام در تخیل فوق العاده ام غرق بودم و با کتاب های کوچک پاسخ می دادم به عطش روحم. سوال می پرسیدم و سوالم را نمی فهمیدند . جواب می دادند و جوابشان برایم بی جوابی بود. وقتی 13-14 ساله شدم، بیشتر از هم سن و سال هایم می خواستم. روحم شعله ور بود و نمی فهمیدم چرا باید خودم را بسوزاند... اما تمام سرکشی هایم در آن دوران محدود بودند به دوچرخه سواری در خیابانهای شهری کوچک در زمانی که مردم به "دختری که بلند می خندید" اخم می کردند؛ به زخمی کردنِ مزاحمی که دستش وارد حریم دخترانه ام شد؛ به نمره انضباط های پایین؛ به لذت بردن از جواب های تند دادن به بالاسری ها ؛ به امتحان کردن هر چیزجدیدی که بوی ماجراجویی می داد ؛ و به تمام چیزهایی که حتی مرهم بر سوختنم نبود... بعد به من گفتند این "بد" است. به من می گفتند تو یوغی بر گردنت است به نام دختر بودن. می گفتند کارهایی که پسرها می کنند، نکن. می گفتند کتاب هایت بزرگ اند . می گفتند احساست را فریاد نزن . می گفتند باید اول دوست داشته شوی، بعد دوست بداری. می گفتند اگر بدانند که می دانی، تابو را شکسته ای...می گفتند تو باید بسوزی... دلخور بودم، حرف زیاد در دلم مانده بود و سوخته بودم واز همه بدتر "من بزرگ شده بودم". به من گفته بودند تو دختری. من باید "خوب" می بودم و من "خوب" ماندم و لعنت فرستادم به آن کسی که "خوب" را بهتر از "بد" قرار داد... پ.ن : گاهی فکر می کنم که هیچ کس سرنوشت من را تعیین نمی کند ، ولی وقتی در موقعیتی می مانم که دیواری نیست که خودم را به آن نکوبیده باشم، بازهم به جبر ایمان می آورم. فقط نمی فهمم چرا خدا اصرار داشته که جبرش را غرق در نور بر ما عرضه کند و سیاهی اش را به روی مبارک هم نیاورد!

بازی ام گرفته دوستِ من!

2010-03-28T02:47:00.000-07:00

تو و این بارون لعنتی یه کاری کردین که برم واسم پشت این پنجره بزرگه و به خودم بگم: از چی می ترسی مسخره؟ گریه که خوبه...دلیل نمی خواد! و بعد انگار که فقط تلنگری لازم بود... حالا که بی دلیل گریه می کنم بیا بازی کنیم. دست راستم می شود دست توو دست چپم می شود دست خودم. من گریه می کنم و دست راستم موهامو می زنه کنار که اشکم رو ببینه. دست چپ اشکها رو پاک می کنه. دست راستم دست چپم رو می گیره که یعنی پاکشون نکن. منم یواش می گم : چشم. چشمامو می بندم و دست راست رو می ذارم روی چشم راست و دست چپ روی چشم چپ. اینقدر نگه می دارم تا گریه ام تموم شه و بعد بی هوا می خندم... هر دو دست می چسبند به شیشه. هه! شیشه از گرمای دست راست بخار می کنه ولی دست چپ...می ذارمش روی صورتم. یخ کرده دوست من!

2010-03-23T02:36:00.000-07:00

ببخشید، من که نمی فهمم، مگر دمای عادی بدن 37 درجه نیست؟! نمی شناسید کسی را که تا به حال از حرارتِ خودش سوخته باشد؟! اصلا بگو ببینم، ما آدم ها اگر قلب مان در سینه مان نگنجد، منفجر خواهیم شد آیا؟!

2010-03-20T15:03:00.000-07:00

در نقطه ی 20 درجه ی شرقی نسبت به خط استوا در منزل پدری نشسته ام و موزیک گوش می کنم و در نهایت تصمیمی می گیرم . هی بالا پایین می کنم تصمیم ام را. همه ی ابعادش را بررسی می کنم تا درست در جهت 30 درجه رو به شمال باشد.آخر خیلی مهم است.باید در امتداد خطوط پرسپکتیو هدفم باشد. ارتفاع هدفم از سطح دریا کاملا با طول قدم برابر است.آخر پدرم می گوید همیشه هدفت اندازه ی قدت باشد و مسیر در توانِ قدم هایت. من هم گوش می کرده ام و همه ی هدف هایم 165 سانتی بوده اند تا به حال. مسیر هم مهم است. نسبت نقطه ی شروع به نقطه ی پایان را می سنجم. قدم هایم هم 44 سانت است. پس اگردرمعادله ای هر دو طرف در سرعت ضرب شوند، عددی به دست می آید که باید مهم باشد احتمالا. نکته ی مهمی که داشت یادم می رفت، برآورد هزینه است. پدرم می گوید همیشه باید دخل و خرجت با هم بخواند. دخلم را بر خرجم تقسیم می کنم و حاصل را در طول مسیر ضرب می کنم. عدد به دست آمده را جایی یادداشت می کنم که نکند یادم برود. خب. دیگر همه چیز آماده است. فقط باید منتظر بمانم کسی مرا بیرون بکشد. آخر من میخ شده ام به زمین...!

یک بهاریه

2010-03-16T14:19:00.000-07:00

سال 88 را فراموش نخواهم کرد. به تلخ یا شیرین بودنش کاری ندارم. 88 به من فهماند، به من یاد داد، به من نشان داد و من نگاه کردم ویاد گرفتم و بزرگ شدم. ولی بهای سنگینی داشت. بهایش 20 سالگی ام بود که توی خیابان های تهران بهت زده قدم زد و رفت... و حالا می گویند 89 می آید و ما با نگاه سرد و خیره به تنگ ماهی آرزو می کنیم. یا مقلب القلوب را فریاد می زنیم و احتمالا به یاد دوست های رفته مان اشکی هم می ریزیم و زیر لب می گوئیم: کاش 89 خوب باشد...

2010-03-10T21:06:00.000-08:00

يادم مي ماند که عوضي ها به گريه ام انداختند و بعد دستمالي به دستم دادند و چاي تعارفم کردند تا جايي ننويسم که -آن عوضي ها به گريه انداختند مرا

2010-03-01T07:54:00.000-08:00

هیچ وقت نگاهِ خیره ی خدا میل به دیده شدنم را ارضا نکرده است! پ.ن:گرفتارم.خیلی وقت است نفس راحت نکشیده ام. برمی گردم!

2010-02-21T03:42:00.000-08:00

1.منتظر تاکسی ایستاده ام. راننده های عزیز با انواع ترفندها (فلاشر، نور بالا، بوق و...) سعی در اثبات وجود دارند. 2. توی تاکسی زوج بغل دستم اینقدر هر شوری را از مزه می برند که پیاده می شوم. 3. توی مترو احساس می کنم کل اعضای صنف فروشندگان جمع شده اند. از رنده ی سیر می فروشند تا شٌرت لامبادا! 4. توی اتوبوس پسر 23-24 ساله ای بدون هیچ نقص ظاهری گدایی می کند. 5.فقط احساس انزجار می کنم . نه دلم می سوزد و نه عصبانی ام. سراپا نفرتم....

هه!

2010-02-12T15:33:00.000-08:00

اینکه وسط هیاهوی یک مهمانیِ اجباری؛ لا به لای حرف های بی سروته، صدای کارد و چنگال ، وق وقِ بچه ، موزیک مسخره ای که نمی دانم از کدام موبایل تراوش می کند و نورِ خیره ی لامپ های کم مصرف ؛ نشسته ام به "تنهایی" فکر می کنم و دلم قنج می رود برای اتاقِ تاریک و سونات های ویولن سلِ باخ ، از هفت جا می سوزاندم!!!

2010-02-09T05:18:00.000-08:00

پدران گرامی، کاش اِس-پِرم های سرخوشتان به جای کشف تنهایی آن تُخ-مَکان نازنین؛ در گوشه ای می نشستند و منتظر مرگشان می شدند.شاید چیزی نمی شد اگر ما به عنوان بخشی از لذت مشترکتان ثبت نمی شدیم...شاید!

تقصیر باران است!

2010-02-04T13:53:00.000-08:00

باران می آید. شاید هم می بارد. نمی دانم. به نظر من که می ریزد. مثل غم در دل من....زیر لب بی خیالی می گویم. جوراب و شلوار و پالتو می پوشم که بزنم بیرون.و خب روسری هم. هه...همیشه دوست داشتم پوست سرم را باران خیابان خیس کند!

باز هم بی خیالی زیر لب... سرم به دوران افتاده.دلم می خواهد با کسی حرف بزنم ولی گوش کسی با من نیست... باز هم این حالت تهوع کوفتی.

هنوز از خانه دور نشده ام که آقایی متلکی می گوید در وصف اخم چهره ام و من با سماجت بیشتری اخم می کنم. مادری سر بچه اش فریاد می کشد و گوش من زنگگگگ.

حالم خوب نیست.آسمان هم. دوستم را می بینم. به زور نیشم را برایش شل می کنم.منتظر جوابش هم نمی مانم...

کوچه ها بهتر از خیابانند.می پیچم توی بن بستی. اینجا باران با شدت بیشتری می ریزد. غم هم...ومن هم...
هه. چیزی نیست. تقصیر باران است...

زير چشمان كنترل چي!

2010-02-01T21:13:00.001-08:00

بدون هيچ توضيح اضافه: از ستادِ خبريِ سازمانِ اطلاعات باهام تماس گرفتن. گفتن شما 9 تا اس ام اس در زمينه انتخابااااات sendكردين. يه فتوكپي شناسنامه با گواهي تحصيلتون رو بفرستين واسه ما. توضيحات اضافه:مي دونستم كه به دوستم هم زنگ زده بودن قبلا و مسلما من داشتم از عصبانيت منفجر مي شدم و خب زبونم هم بند اومده بود و فقط بله و باشه مي گفتم! بعدش كه قطع كردم به اين فكر كردم كه به جاي مرگ -بر-ديكتاتور بهتره بگيم: گور باباي هرچي آدم پسته!!!

زن در ارتفاع

2010-01-27T22:40:00.000-08:00

به طور خلاصه -از بررسي تاريخ و فرهنگ معاصر- چنين مي توان نتيجه گرفت که در دنياي بعضي زنان هميشه زورگويي وجود دارد که به اسم علاقه -ويا فلان سالاري- زورش را مي گويد و زن با کفش پاشنه بلند در ارتفاعات -به دنبال اعتماد به نفس مي دود- و به خود مي گويد: سرنوشت اينگونه خواست!

لعنتي ها....ما همه مان زيرِ زمينيم!

2010-01-17T23:57:00.000-08:00

گندمان بزنند. همه اش چشممان باز است و مي بينيم که به زور مي خواهند ما را بخوابانند اما باز هم ميخ شده ايم به زمين.... بيزارم از زهرخندي که از بيچارگي مي زنيم. متنفرم از اشکي که به وقت آگاهي مي ريزيم. لعنت به کلافگي و بي خوابي هاي هوشيارانه.لعنت به آواز تلخي که زمزمه مي کنيم. لعنت به آناني که همه ي هوشياري مارا به زيرزمين فرستادند. لعنت به آناني که باعثش شدند... لعنتي ها... کاش سياست را با مذهب و هنر و فرهنگ و هر چيز مقدسي قاطي نمي کرديد. لعنت به همه تان...!

2010-01-11T00:03:00.000-08:00

نمي خواهم اما چشمانم با وقاحت در چشمان مردمي خيره مي شوند که از فرط خيرگي تحمل نگاه خيره را ندارند و تند تند پلک مي زنند. انگار مژه هايم ميخ هايي هستند که جفت پا در چشمشان مي رود و مي بندد پلک هايشان را. نمي خواهم اما چشمانم مردمک چشمانشان را به زمين دوخته تا نگاه وقيح من چشم پاکشان را آلوده نکند. من هيچ؛ اما چشمانم تحمل دروغ را ندارند...

حس نوستالژي آغشته به juddy abbott

2010-01-09T03:23:00.000-08:00

يک نيمه شب دل انگيز: لوازم لازم: يک سيستم و کمي پتو و مقداري بستني و من و سارا يک شروع ساده : من و سارا بستني مي خوريم و خودمون رو غرق کودکي مي کنيم .من و سارا مثل بچگي هامون پاي کارتون "جودي ابوت" ميخ مي شيم و پابه پاي جودي غصه مي خوريم و ميخنديم! عاشق "بابا لنگ دراز" مي شيم و خب مثل بچه ها يادمون مي ره که اين فقط يه کارتونه و خب ...خب من و سارا موقع رفتن جودي از يتيم خونه گريه هم مي کنيم! کلي هم از رفتار همديگه تعجب مي کنيم و به هم مي خنديم. آخه من کودکي سارا رو نديده ام و گلناز 7 ساله هم به نظر اون غريب مياد! پ.ن با ربط:با اينکه چند ساعتي کودکي ، بزرگ شدنم را به رخم کشيد و خرسندي و خوشحالي هاي بچگانه ، تلخي افکار امروزم را بيشتر نمايان کرد؛ اما جيک جيک احساس نوستالجيکم مرا به وجد آورد! و خب... خوشحالم!!!

سخت ترين لبخند

2010-01-04T05:50:00.000-08:00

خيلي سخت است. اينکه توانايي و جسارت دريدن نقاب ديگران را داشته باشي ولي خبر از دل نازکشان هم! و سخت تر از اين لبخنديست که بايد حواله ي دوستاني کني که مي داني با نقابشان دوستشان داري...! بعد نوشت: من اينجا هم هستم. اما به نحوي ديگر. http://taravoshe-artistic.persianblog.ir

راهبه اي پس از هم آغو-شي

2010-01-02T01:42:00.000-08:00

مفتخريد به اينکه "گند" زده ايد به همه چيزم و بعد از اختلال آبتان با آن، معجوني ساختيد به نام "گند آب" که هر روز در آن غرقم.کاش مي ديديد که بو گرفته ام. کا... بي خيال. عادت کرده ام که دست و پا بزنم.

پ.ن: با تمام وجود احساساتم را احساس مي کنم. انگار بر فکر و احساس خودم نشسته ام. حتي بر اين اِشراف خودم نيز واقفم.هه. براي خودم شيشه اي شده ام...!

بعد نوشت: خوبم. جدي مي گم. فقط گاهي حقايق را بيشتر از آنچه که بايد مي بينم و از اين آزار لذت مي برم و خرسندم . همين.

سَر خورده از نگاه سُر خورده ات...

2009-12-23T04:48:00.000-08:00

دراز کش خوابيده ام وکتابم را گرفته ام جلوي صورتم و مثلا مي خوانم. تو رو به رويم بالا پايين مي روي و مثلا عصبي هستي. نگاهت مي کنم که يعني بس کن. تو هم شاکي براق مي شوي توي چشمانم .

کتاب را مي آورم بالا که مثلا نگاهت بخورد به جلد کتاب و بريزد روي گردن و سينه ام و احتمالا يواشکي سرخ مي شوم .

نفسم يک لحظه با شدت به شُش هايم مي ريزد و مثلا تو فکر مي کني که خنديده ام شايد. واقعا دلم مي خواهد بخندم اينقدر که جدي شده اي.

فکر کنم همين جاست که کتاب را پايين مي آورم و مي خندم . شايد فکرکردي مسخره ات کرده ام. مثلا عصباني مي شوي و مثلا از اتاق بيرون مي روي و دررا مي زني به چهار چوبش. هه. مثلا من بودم که ته دلم خنک شد. قيلي ويلي مي روم و سرمست از نبودَت مي روم جلوي آينه. هه. هنوز از نگاه سُر خورده ات سرخم...!

دَ وَ ر ا ن

2009-12-20T02:57:00.000-08:00

عق مي زنم و مي چرخم. شايد هم من ايستاده ام و دنيا مي چرخد. نمي دانم. صداي خش خش دمپايي مي آيد. عق مي زنم و باز مي چرخد؛ خودم و يا دنيا شايد. بوي غذاي سوخته مي آيد. قرمه سبزي شايد. دوباره عق مي زنم. صداي زنگ موبايلي مي آيد و صداي فريادي. نمي توانم. هنوز عق مي زنم و هنوز مي چرخ م د . درمي زنند.اَه. نمي خواهم بيايي. مي خواهم تنها باشم. نيا.

...

2009-12-12T06:21:00.000-08:00

نوسان را تعريف کرده اند: تکراري که رو به تحليل مي رود. مي خواهم حال لحظه اي را بدانم که رفته اي و به نقطه اي رسيده اي که بايد نفس تازه کني براي برگشت. همان جا که براي يک لحظه مي ايستي و مي داني اينبار مسير رفت کوتاهتر از قبل است. آنجا که سرشاري از حس سقوط ؛ يک لحظه توقف و بعد...!

2009-11-29T01:35:00.001-08:00

افکارم حول محيطي با چهار زاويه مي گردند. - فکر کنم براي همين است که شقيقه هايم درد مي کند!-

راستي چرا گفته اند مربع نماد مرد است و دايره نماد زن؟؟! لطافتمان به دايره برده يا اين افکارِ گوشه دارِ دردناکِمان؟!؟!؟

2009-11-23T02:19:00.000-08:00

1.خب که چي؟ فرق من و شما فقط اينه که شما اشتباهتون رو نمي نويسين توي يه دفتر و زير تختتون قايمش نمي کنين. و بعد اشتباه ثبت شده تون رو نمي خونين و حالتون از خودتون به هم نمي خوره.مگه نه؟!

بايد يه کاري بکنم.

مي دونم که نمي شه توي خوابگاه يه دفتر بزرگ مقوايي رو آتيش زد. حتي توي محوطه هم نگهبانا نمي ذارن. پس من مجبورم که برم توي حمام و اينقدر آب بريزم روي دفترم تا به خمير تبديل بشه. بعدش هم بي توجه به بغضم زير دوش با چشم بسته آواز بخونم...

کاشکي کاشکي کاشکي قضاوتي قضاوتي قضاوتي درکار درکار درکار نبود نبود نبود....

آره. اين بهترين راه حله...

2. همه در تلاشيم براي اثبات خودمون. چه مسخره!

پ .ن بي ربط: کتاب "سه شنبه ها موري" رو خيلي وقت پيش خريده بودم ؛ ولي وقت نکرده بودم بخونمش. حالا هم که دارم مي خونمش اصلا ازش خوشم نيومده. موقع خوندنش احساس مي کنم دارم از اين کتاباي قورباغه را قورت بده و اينا مي خونم! همه اش سعي داره بگه که زندگي قشنگه و اگه عاشق هم ديگه باشيم دنيا گلستان مي شه. خوشم نيومد. همين.

2009-11-15T03:58:00.000-08:00

وقتي فاصله ي افکارمان به اندازه ي يک خندق عميق است ؛ لطف کن و دهانت را ببند.

ايجاد شدگي!

2009-11-08T02:47:00.000-08:00

احساس مي کنم "ايجاد" شده ام...! دقيقا مثل يه بنا که "ايجاد" مي شه واسه يه منظور خاص. "ايجاد"م کرده اند و من "بايد" بدوم ؛ بايد برسم ؛ بايد بتونم ؛ بايد......و"نبايد" خسته بشم! بعد التحرير 1: نمي دونم چرا اينقدر منتظر آينده ام. تازه جالب اينجاس که برنامه ي خاصي واسه آينده ام ندارم و جالب تز اينکه کلا با برنامه ريزي مشکل دارم! هه! فکر کنم يکي داره هلم مي ده.آره. هلم مي ده وهمش زير گوشم ميگه: بدو....دير شد....پاشو .... ديره....ديره...ديره...... بعد التحرير 2: براي يک ساعت توي تالارانتظامي/ خانه هنرمندان چرخيدم و رقصيدم و خنديدم. اين يک ساعت منو برگردوند به ريتم عادي زندگي. واقعا لازمش داشتم! اين نمايشگاه واسه بزرگداشت سعدي افشار برگزار مي شه(پدر نمايش سنتي ايران). اگه نمي رفتم حيف بود. سياه بازي و موسيقي و رقصي رو ديدم که خيلي وقته رو به افوله. جالب اينجاس که خودتم جزئي از نمايش ميشي و لذت مي بري. راستي ساعت 5-5:30 برين که به سياه بازي برسين. هرشب هستش تا شنبه.

2009-10-31T00:52:00.000-07:00

دقيقا همون موقع که از آسمون داره آب مي چکه و زمين خودشو خيس کرده و درختا دارن گريه مي کنن و مورچه ها دارن فرار مي کنن ؛ من دارم مي دوم تا به حضور غياب اين استاد لعنتي برسم . اُه .

بي ربط:حالم خوبه . باور کن مهم نيست که سرما خوردم و فرت و فرت بيني مو بالا مي کشم؛اصلا مهم نيست که از شدت خستگي و ضعف چشمام باز نمي شه ؛ مهم نيست که ديشب تا خوابم مي برد نفسم مي گرفت و از خواب مي پريدم؛ تو فقط بگو چقدر صدات گرفته و بخند. باور کن منم مي خندم.

2009-10-13T00:28:00.000-07:00

همه عاشق خودشان هستند؛ حتي آنها که خود کشي مي کنند. آنقدر که همه در لحظه ي جان کندن تا آخرين ثانيه به رخت خوابشان چنگ مي زنند و نفس ها عميق تر مي شود براي استنشاق کمي اکسيژن بيشتر. درک نمي کنم. شايد هم درک نمي شوند کساني که چنگ چنگ قرص مي خورند وتيغ به دست به حمام مي خزند ويا از ارتفاع مي پرند . شايد نمي دانند که حس ترحم ديگران فقط چند روز فوران مي کند و بعد از آن قضاوت ها روح را مي خورند و خاک، جسم را...! شايد هم نور معنويت شان چشمشان را ميزند و اين دنيا برايشان کوچک است! يا اينکه خسته اند و مي خواهند به حس پرواز برسند! نمي دانم. باز هم درک نمي کنم. فکر ميکنم آدمهايي که مي خواهند نباشند، فقط نادانند. مي داني؟ اگر انسانيم، بايد به اين زندگي لجني عشق بورزيم. چون خود از لجنيم. خودمان لجن کرده ايم اينجا را. فقط کافيست صبر کنيم. مطمئننا در لجن هم ميميريم... پ.ن1: هروقت مي شنوم کسي خودکشي کرده آرزو مي کنم که کاش خودم مي کشتمش! پ.ن 2: زياد دوست ندارم به مرگ فکر کنم اما ذهنم پر ازبوي مرگ شده .همين.

هيسسس....

2009-09-29T00:13:00.000-07:00

مغزم از سکوت پرشده. هم صداي دادو فرياد آدم ها رو مي شنوم، هم صداي بوق و ترمز ها، هم صداي قدم ها و زنگ ها و آژيرها. ولي نمي فهمم. هيچ کدام باعث نمي شن سرم رو برگردونم و نگاه کنم حتي ؛ جز اسم خودم که توي فضا مي پيچه و يا يه زنگ آشنا که شايد براي من به صدا دراومده. دنيام به شدت خصوصي شده. دوستان شاکي ان. مي گن حداقل يه جک واسه خودت تعريف کن تا ما خنده ات رو ببينيم! مي خندم. ولي نه به شوخي شون. به گوش خودم که اين رو شنيد شايد!!

حماقت خود خواسته

2009-09-20T23:33:00.000-07:00

وسط اين همه گرگ، دست از اين گوسفند بازي ها برنداشتن احمقانه است.سر تكان مي دهيم به نشانه ي تاييد ، اما مي دانيم چه خبر است. سكوت مي كنيم به نشانه ي احترام، اما آب دهانمان جمع شده است تا به صورت طرف مقابل پرتاب شود. مي بخشيم و لبخند مي زنيم ، اما دستمان همچنان مشت است تا دنداني را خرد كند.... تازه گاهي احساس خوبي داريم از اين كه انسان شريفي هستيم و بقيه دوستمان دارند!

هيچ وقت نمي خواهيم بفهميم كه همه سزاوار خوبي نيستند. بعضي ازصورت ها فقط لايق آب دهانند و بعضي دندان ها فقط لايق خرد شدن...

گاهي احمق نيستيم؛ فقط تلاش مي كنيم كه احمق به نظر برسيم. حتي با وجود پوزخندها...

پ.ن: عصباني ام. همين.

2009-09-14T01:54:00.000-07:00

یه تیکه شیشه مشجر پیدا کردم و گرفتم جلوی چشمام و اینور اونور میرم. همه ی آدمای توی تلویزیون شطرنجی ان. چون همشون زشت ان. خب.می چرخم. حالا بابا رو شطرنجی می کنم به جرم اخم دیروزش. حالا مامان. به جرم صبر زیادش که همیشه کلافه ام میکنه. جلوی آینه ایستادم. حالا منم شطرنجی ام. به چه جرمی؟! بی ربط : اشباع شده ام. از چی؟ نمی دونم. به هرحال نفسم به سختی میاد بالا. نمی ذونم بغضه یا همون چیزایی که ازشون اشباع شدم؛ ولی یه چیزی چسبیده بیخ گلوم. کاش خفه ام می کرد...

لطفا فرشته نباشيد

2009-09-10T00:56:00.000-07:00

اگر تمام احساسات متقابل بود، دنياي مسخره اي داشتيم! هيچ كس به خاطر بي وفايي ديگري گريه نمي كرد و هيچ كس در جواب ابراز محبت ها پوزخند نمي زد! دنياي صورتي بدون كنتراست ديدني نيست...! من از كثيف بودن انسان ها بسي خوشوقتم!!! اگر قرار بود فرشته باشيم كه آدم نمي شديم...!* *: قبول دارم كه گاهي آدم هم نيستيم!

اندر احوالات مجلس

2009-09-02T06:58:00.000-07:00

چرا اینقدر توی مجلس دادو فریاد می کنن؟! اینا حرص می خورن و جناب رئیس جمهور لبخند می زند. انگار همه چیز...!

ديشب...

2009-08-27T00:24:00.000-07:00

توي سر صفحه ي كتاب چشمم گير كرده و جلوتر نميره. كتاب رو مي بندم. hands free رو توي گوشم جا به جا مي كنم و آروم با هايده زمزمه مي كنم : مستي ام درد منو ديگه دوا نمي كنه...غم با من.... ساعت: 3:03 دقيقه بامداد. بالاخره اين sms آخرم deliver شد. زير لب فحشي آب نكشيده مي دم و بلند مي شم مي رم سر يخچال. هنوز بعد از يك ماه از نقاشي داداش كوچولو كه روي يخچاله خندم مي گيره!مامانم خوابه.پس با خيال راحت بطري آب رو مي گيرم بالا و ميريزم رو سر و صورتم. سردرد امانم رو بريده. ديازپام ها از آسپرين هم بي اثر ترند!...... مثل هميشه مامان رو واسه سحر بيدار مي كنم و خودم مي رم تو اتاقم. ساعت : 4:40 دقيقه بامداد. سردرد. بالاخره پلك هام سنگين شدند. كاش خوابم ببره. تا اذان بيدارم. و بعد خواب... ساعت: 8:35 صبح. خواب خدا رو ديدم. واسه مامانم تعريف مي كنم و گريه!

گلناز خشمگين!

2009-08-12T07:22:00.000-07:00

خشم موهبت است. در خشم چشم هايت را براي فرياد بازو بازتر مي كني و چيزهايي مي بيني كه شايد در آرامش هرگز نديدي. مثل پوزخند طرف مقابل! خشم موهبت است. در خشم ذهنت را بي پروا مي دراني و ياغي مي شوي. هر آنچه زشت بود، بي اهميت مي شود. مثل فرياد! خشم موهبت است. در خشم رك و صريح حرف مي زني و نمي بيني آنچه كه هميشه مي ديدي. مثل گريه! خشم موهبت است. زنده باد خشم!!!

عزيزم جشن ميلادت مبارك...

2009-08-04T06:50:00.000-07:00

1. امروز تولدمه! 13 مرداد. از صبح راه مي رم تو خونه و به مامان بابام قدم نورسيده رو تبريك مي گم ، اونا هم با لبخند ديوونه بازي هاي منو تحمل مي كنن؛ همون جوري كه 19 ساله دارن تحمل مي كنن! 2. به خودم گفتم : گلناز رفتي تو دهه دوم زندگي ات! يه لبخند... و بعد هم تعجب! دوئيدم جلوي آينه! قيافم هنوز شبيه 19 ساله ها بود؛ خيالم راحت شد...! 3. قانون شماره 1 : هيچ وقتِ هيچ وقتِ هيچ وقت ، به تولد خودت عادت نكن! 4. قانون شماره 2 : هميشه كسايي كه روز تولدت رو فراموش مي كنن، ببخش! 5.روز تولد مثل آغاز نيست.روز تولد خودِ پايان است...! 6. كافيه.

برو بمير لعنتي

2009-07-25T23:52:00.000-07:00

نمي دونم چرا هر كي فتوشاپ ياد مي گيره؛ زرت مي ره يه دفتر تبليغات مي زنه و شروع مي كنه به طراحي كارت ويزيت و تراكت! ديروز يه تراكت انداخته بودن توي خونمون؛ كنارش اسم طراح رو هم زده بودن؛ باورم نمي شد اين پسره كه دبيرستان رياضي خونده و الان ترم يك مكانيك دانشگاه آزاده ؛ خودشو طراح هم بدونه...! اولش خواستم بگم پس من كه رشته م اينه چي؟ من بايد برم بميرم! ولي به جاي اين گفتم : كوفتي مزخرف، بره بميره! اصلا همه ي اون كسايي كه كاري انجام مي دن كه تو تخصص شون نيست برن بميرن!!!

واي به حالت هماي...

2009-07-12T07:52:00.000-07:00

با سري سنگين آهنگاش رو يكي يكي play مي كني و با سر سنگين تر repeat و با سري باز هم سنگين تر از جلوي سيستم بلند مي شي. اين تجربه ي من بود تو اولين باري كه cd گروه مستان با صداي هماي به دستم رسيد. شعرهاش خيلي بيشتر از موسيقي اش جذبم كرد؛ اون قدر كه فقط به مانيتور خيره مي شم و با سري سنگين ...! پ.ن : مي ترسم كه اين روزها هم بگذره... مي ترسم!

گفتنی ها کم نیست ...

2009-06-30T05:50:00.000-07:00

دلم می خواد درباره ی "نگاه های نگران" و "ضربان تند قلبها" و "اخم ها" و "نگاه های نا امید" و کل چیزهایی که تو این مدت دیدم و حس کردم حرفی نزنم و نمی زنم. همه دیدیم و همه حس کردیم . گفتن نداره. بی ربط : به لطف چشم های شما خیلی وقته تنهایی هام پریده ان...!

2009-06-01T06:53:00.000-07:00

اين آخراي ترم حس لحظه اي رو دارم که خودکارم سر جلسه ي امتحان تموم ميشه.حس اون لحظه که خودکار روچند بار مي کشم بالاي برگه ام و بعد بلند مي گم: کسي خودکار اضافه نداره؟؟!! بي ربط:همه به رنگ ها حساس شده اند! نوار هاي سبز باعث شدند که حتي دست بند خاکستري دور مچ من سوال بر انگيز بشه!!!

2009-05-18T22:17:00.000-07:00

دارم به این فکر می کنم خیلی وقته که عکس خودم رو توی آب ندیدم..... و به این هم فکر می کنم که چند وقته کلا خودم رو ندیدم....!؟!

پ.ن: از این که اینقدر دیر آپ کردم شرمنده ام. حتی دفتر یادداشتم رو هم نمی رسم آپ کنم....!

پديده ي بي مغزي

2009-04-26T07:26:00.000-07:00

نفهم ها* دنياي جالبي دارن : هيچ وقت نمي تونند بفهمند که چقدر روي اعصاب بقيه قدم مي زنند! *: نفهم ها با احمق ها فرق مي کنن . احمق ها فقط کارهاي احمقانه انجام ميدن ولي اينا حتي همين رو هم نمي تونن! اين موجودات ، آدمايي(!) هستن که به خودشون زحمت فکر کردن هم نمي دن....حتي براي حرف زدن...! به هر حال احساس ميکنم که يا مغز ندارن يا ازش استفاده نمي کنن...! ....................................... بعد از تحرير: به نتيجه اي رسيدم که براي خودم خيلي جالب بود: گاهي مجبوريم که نفهميم...! بعضي اوقات در حوضچه ي دانايي هيچ خبري نيست دوست من! پ.ن بعد ازتحرير:مي دانم که دچار پارادوکس شخصيتي شده ام.چيزهايي را ستايش مي کنم که به نظرم رذل ترين ها بوده اند...!

don`t.....

2009-04-20T02:27:00.000-07:00

به نظر ميرسد زندگي مشکل نيست ؛ بلکه مشکلات زندگي است...!* پ.ن: گاهي همه ي فعلهاي زندگي منفي مي شوند.دست به هر کاري ميزني " نمي شود" و خب طبعااين "ن" زيا خوشايند نيست. پ.ن 2‌:از بيخ و بن در بن بستم...! *:از متن کتاب "به وقت گرينويچ"(زنده ياد حسين پناهي)

2009-04-11T00:42:00.000-07:00

شهرهاي پيچيده:آدم هاي مشکل. اين شعار يه پوستر بود و من هم چنان به اين فکر مي کنم که " آدم هاي مشکل " چه شکلي اند...!

...؟

2009-04-02T12:12:00.000-07:00

سرگردونم! حتي تو اتاق خودم...! پ.ن: دوست دارم يه سطل رنگ روي سر خودم خالي كنم ؛ تا بلكه حداقل

خودم با خودم يك رنگ باشم...!

مي خواهم برگردم به كودكي...!*

2009-03-30T10:58:00.000-07:00

مامانم ميگه اون وقتا كه گلناز كوچولو بود عاشق رنگ قرمز بود و من با خودم ميگم ولي الان عاشق رنگ خاكستري شده... مامانم ميگه اون وقتا كه گلناز كوچولو بود تو تموم نقاشياش خورشيد مي كشيد؛حتي تو شب(!) و من با خودم ميگم ولي الان حتي حاضر نيست پرده ي اتاقش رو كنار بزنه و آفتاب رو ببينه...

مامانم ميگه اون وقتا كه گلناز كوچولو بود شبا ساعت 9 با راديو لالايي رو گوش مي داد و مي خوابيد ؛ من با خودم ميگم ولي الان اگه تا صبح هم لالايي بخونن...! مي خوام از مامانم بپرسم دلت براي گلناز كوچولو تنگ نشده؟؟! * : از متن كتاب "سلام،خداحافظ" (شعرهاي حسين پناهي)

2009-03-25T10:47:00.000-07:00

دلم براش ميسوزه چون بارها ديدم كه خسته اس. چون بارها با همين گاري تو سربالايي خيابونا ديدمش كه بار مغازه ها رو اينور اونور مي بره.... ولي اون لحظه كه دكمه ي شاتر رو واسه گرفتن اين عكس فشار دادم ، داشتم حسرت اين چرت سر ظهرشو مي خوردم. تو اون لحظه من بودم كه خسته بودم. من بودم كه سربالايي خيابون رو بايد مي رفتم؛ در حالي كه اون بي خيال دنيا و آدماش ، خوابيده بود...! پ.ن: فكر ميكنم كه مدتهاست براي خودم زندگي نمي كنم .انگار مجبورم براي از دست ندادن بعضي چيزا بدوم. كاش هيچ وقت چيزي براي از دست دادن نداشتم...!

مثلا بهاريه!

2009-03-19T13:25:00.000-07:00

امسال بوي عيد رو حس نمي كنم...فقط مي شنوم كه فردا عيده...فقط مي بينم كه بهار اومده و آدما الكي الكي هم ديگه رو دوست دارن؛ همين طوري الكي الكي...!

از این اپیدمی ها...

2009-02-25T05:38:00.000-08:00

اپیدمی موسیقی ؛ اپیدمی موسیقی ؛ اپیدمی عزلت.... این روزا هیشکی به فریاد ها اهمیتی نمی ده. چشما همه بستن و پاها هماهنگ با ضرب آهنگ موسیقی بالا پایین میرن.... این روزا دلمون برای آب زاینده رود و عمارت عالی قاپو تنگ شده... این روزا خوابیدن نیز از اپیدمی هاست... و فقط زنگ sms ....

road

2009-02-11T23:57:00.000-08:00

تنها دلخوشي ام شده اون شش هفت ساعت تنهايي و اتوبوس نشستن و شباي تو جاده ... هرچند با تجربه ها ميگن بعد از يه مدت حالت از جاده به هم مي خوره..!ميگن جاده ي اصفهان-تهران چنگي به دل نمي زنه... و من ميگم تو شب جاده پيدا نيست!

پ.ن : ميگه گريه نكن ....ميگه 2 روز اولش سخته....ميگم فقط 2 روز؟ چقدر كم ! و دوباره گريه..... دلم خيلي تنگ ميشه.مي دونم...

پ.ن 2 : دانشگاه،خوابگاه،هم اتاقي،چيپس و ماست موسير.همين.

تا تو نگاه مي كني، كار من .....

2009-01-27T06:38:00.000-08:00

خيلي خوبه كه نگاهت مثل ويزور دوربين باشه و خيلي بهتره كه بتوني شاتر و ديافراگم رو خودت تنظيم كني. فكر كن كه مي تونستي هرجا دلت خواست نگاهت رو تاريك كني و هر جا خواستي نور رو ول بدي تو مردمك چشمت...اونقدر كه يا فقط سياهي رو نگاتيو مغزت حك بشه يا فقط سفيدي.فكر كن كه ديدت مثل لنز دوربين تله و وايد مي شد و آدما رو با اعوعاج مي ديدي! .... فقط كاش اين دنياي ما اونقدر قشنگ بود كه ارزش نگاه كردن داشت،اونم از زاويه ي لنز دوربين!!!!....

درشت قد بادمجون!

2009-01-16T23:50:00.000-08:00

درشت نوشتن حس فریاد داره....بنويس، اونقدر درشت بنویس تا گلوت از فریاد درد بگیره!اونقدر که کلمه ها به جای مشت بخورن پای چشمت و تبدیل بشن به بادمجون! گریه کن از درد و بعدش زیر لبی به خودت چارتا فحش آب نکشیده بده. باور کن آدم میشی!!!!

بدون بادي گارد در شب!!

2009-01-02T23:12:00.001-08:00

. شب جادو داره! اينو همه مي دونن، از اون جووني كه يقه پالتوشو داده بالا و تو خيابونا سرگردونه بگيرتا اون بچه اي كه شب ادراري داره!!! ولي شباي زمستون....! مي دوني تو اين شباي دراز كوفتي چه كيفي داره كه شال و كلاه كني و تنهايي تو خيابونا قدم بزني؟! و اينم لابد مي دوني كه اين قدم زدن براي هم جنسان من يه روياست!.....دلم امنيت ميخواد؛ البته بدون بادي گارد!!! .

از گرمي اين روزهاي سرد...

2008-12-27T23:50:00.000-08:00

ما دلمون لك زده براي يه برف بازي كوچولو، اونوقت خورشيد چنان ميتابه كه ...!

نگاه حاجي..

2008-12-20T06:00:00.000-08:00

هميشه ته نگاه پيرمردها چيزي هست كه تن منو مي لزونه؛ يه چيزي كه نمناكه ولي اشك نيست،يه چيزي كه باعث ميشه نتونم تو چشماشون نگاه كنم(البته اينجا من منظورم بعضي از پيرمردهاي هيز و ... نيست).بگذريم. همين نگاه ها رو من رو خيلي وقتا به اين فكر انداخته كه هميشه دوربين عكاسي ام همراهم باشه...!

با دوستم غرق خنده و حرف زدن بوديم كه نگاه من افتاد تو چشماي خيس و عجيبش! شايد 70 سال به بالا داشت. با كت و شلوار نخ نمايي نشسته بود كنار خيابون و كتاباي داستان رو جلوش مرتب ميكرد و با خودش حرف ميزد.بهش گفتم حاجي خيلي چيزاي ديگه هست كه فروششون از كتاب داستانايي كه مال بچه هاس بيشتر باشه؛ چرا حسني و شنل قرمزي و دختر كبريت فروش؟ مكث طولاني اش باعث شد كه فكر كنم گوشش سنگينه و دوباره سوالم رو تكرار كنم. با دهن مچاله اش خنديد و گفت براي اينكه يك ساله منتظرم كسي اين سوالو ازم بپرسه و باز هم خنديد. منم خنديدم و ديدم كه كتاباشو جمع كرد و خداحافظي زير لب گفت و رفت...

فردا و پس فردا و خيلي روزاي ديگه اومدم كه باهاش حرف بزنم و هر بار با دوربين. ولي نبود! انگار واقعا يك سال منتظر بود!

روزگار هم يخ ميزند!

2008-12-09T22:50:00.000-08:00

كاش روزاي لعنتي زمستون اينقدر كوتاه نبود كه آدما واسه زود رفتن اين روزا گريه كنند....!

عنوان بي عنوان.

2008-11-30T23:53:00.000-08:00

اينجا قرار بود يه چيزي نوشته بشه؛ ولي نشد. ببخشيد.

پستچي واسم آورد و داد دستم. با تعجب ( چون خيلي وقته نامه اي به دستم نرسيده) درشو باز كردم و با تعجب خوندمشو با تعجب بيشتري گذاشتمش تو پاكت. آدرس نداشت وگرنه براش مي نوشتم :

اين كاغذ قرار بود جوابي به نامه اي باشه ؛ اما حالا نيست. ببخشيد.

كلمه اي براي تمام فصول

2008-11-24T06:28:00.000-08:00

نمي دونم!

یکی برام روزامو بشمره لطفا !

2008-11-19T06:18:00.000-08:00

دو هفته ای میشه که یادم رفته یه هفته چند روزه! اینقدر دارن سریع میرن این روزای لعنتی که قرارشده آخر هفته ها دوستام بهم یاد آوری کنن که: آهای گلی! امروز این هفته تموم میشه! ..... زندگی ام شده یه صحنه ی فست موشن که همش دارم انتظار می کشم واسه فردا. یه لذت عجیبی داره اینکه دلت نخواد روزت تموم بشه! و از اون طرفم دلت بخواد فردا رو ببینی! بی ربط: چرا دیدن گریه ی یه مرد سخته؟ اونقدر که من الان موقع نوشتن این جمله دلم بلرزه؟ هان؟ چرا؟؟؟

و چنين گفت....

2008-11-15T05:48:00.000-08:00

"ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم" خداوند وضع هيچ گروهي را تغيير نمي دهد ؛مگر آنكه آنها خود وضع خويش را دگرگون سازند.

music

2008-10-26T06:16:00.000-07:00

بعضی از آهنگا هستن که هر موقع و هرجا و تو هر حال و هوایی که باشی می چسبن، مثل این موزیکای باخ

بعضی از آهنگا هستن که وقتی بهشون گوش میدی ، احساس شکوه و عظمت می کنی مثل این آهنگ berhams

بعضی از آهنگا هستن که می برنت یه دنیای دیگه مثل adagio ساخته ی albinioni

بعضی از آهنگا هستن که اونقدر معروفن که حیفه نشنیده باشی شون مثل night آلبوم موتسارت

بعضی از اهنگا هستن که میشه اول صبح بهشون گوش بدی و تموم روز احساس سبکی کنی مثل آهنگ morning paper .

بعضی از آهنگا تو رو یاد تبلیغای تلویزیون میندازن مثل این آهنگ( in the hall of mountain king)

بعضی از اهنگا هم تو رو یاد مه ، بارون ، جنگل و سقف شیروونی میندازن؛ مثل این (ritual fire dance)

بعضی از آهنگا به درد روزهایی می خورن که دوست داری تو اتاقت باشی و در رو از تو قفل کنی؛ مثل این .( pavane for dead princess)

بعضی آهنگا هم هستن که همیشه شنیدنی اند. مثل سکوت...!

.......................

اگه یه سری از این لینک ها غیر قابل دانلود بود؛ این نرم افزار رو دانلود کنید (رایگان هستش ) و همین که آهنگ play شد ، روی graps کلیک کنید. آهنگ دانلود خواهد شد.http://www.orbitdownloader.com/

2008-10-20T06:53:00.001-07:00

خوشبختی، فرزند نا مشروع حماقت است* ....... آیا؟؟ یعنی اگه ندونیم خوشبخت تریم؟؟؟

پا نوشت: دلم میخواد بپرم وسط خیابون ، بدوئم ، کیفمو بکشم رو زمین و ادای گوسفندا رو در بیارم !( دور از جونم البته) از معقول بودن خسته شدم.کاش عقل نداشتم. فقط واسه 2 روز....

*: دکتر علی شریعتی.

خیط شدگی مفرط!

2008-10-17T23:56:00.000-07:00

ظرفارو تند تند می شستم و با مامانم که داشت ناهار می پخت ، سر این که شما ها ( یعنی مامان باباها) خیلی از کارایی که انجام می دین در واقع لازم نیست انجام بدین ؛ بحت می کردم.وسط حرفام گفتم که حالم از این کارای روزمره ی احمقانه به هم می خوره که همش ....یهو دیدم خودم هم الان مشغول این کارای احمقانه ام؛ خواستم به روی خودم نیارم، دیدم مامانم گفت : احمق جون این قابلمه رو هم بشور بی زحمت!!! پانوشت : بعضی وقتا لازمه آدم به خودش بگه : کور خوندی!!!

همرنگ جماعت بی رنگ!

2008-10-14T01:03:00.000-07:00

هنجارشکنی چیه؟ اینکه یه کاری بکنی که نباید بکنی یا اینکه یه کاری بکنی که بهت گفتن نکن؟!!...هنجار شخصی چیه؟قوانینی که خودت واسه خودت تعیین کردی یا قوانینی که بهت گفتن واسه خودت تعیین کنی؟!....به هر حال من آدم هنجار شکنی هستم.از بچگی تا الان.اجتماع واسه من رنگی نداره که من همرنگش بشم .شرمنده. پانوشت:blogger چرا باید بسته بشه؟یکی واسه من توضیح بده.

گنجشک خوابید....

2008-10-07T23:23:00.001-07:00

لالالالایی.....لالا..لالایی لالالالایی.....لالا..لالایی گنجشک خوابید..مثل همیشه..غورباقه ساکت..خوابیده بیشه... می بینید؟!منم لالایی بلدم ولی کو خواب؟ آقا من دیشب تا حالا بعد از این پرس و پاسخ زنده ی آقای احمدی.ن خوابم نبرده.لالایی هم بلدم ولی فایده ای نداره.البته میدونم که اگه خوندن لالایی فایده داشت که...!آخه الان لالایی خونا زیادن ماشاالله!

the best of vivaldi

2008-10-07T23:23:00.000-07:00

اونایی که چهار فصل ویوالدی رو شنیدن ،احتمالا متوجه شدن که کلا تنظیم این موسیقی بر پایه ی سازهای زهی بوده.یعنی نقش عمده رو زهی ها دارن.ولی فکر کن که یه مغز پیدا شده که نشسته این قطعات شاهکار رو تنظیم کرده برای گیتار!این کار اینقد فوق العاده انجام شده که وقتی داری با این تنظیم آهنگ مثلا تابستان رو میشنوی ،تو سرت صدای سازای زهی رو احساس میکنی! پانوشت:الهام بخش این پست ، علیرضا بود پانوشت 2:می دونم دانلود کار درستی نیست ولی می تونید روی عنوان کلیک کنید.من شرمنده ی همگی!

اين نسل روي اعصاب آن نسل *

2008-10-05T02:49:00.000-07:00

به اين نتيجه رسيدم كه اصولا پدر و مادرها به بچه هاشون حسوديشون ميشه.همين. *: تيتر روي جلد مجله چلچراغ شماره 314.

...

2008-09-30T02:02:00.000-07:00

زمان ، انسان با شخصیتی است.

مثل یک کیف سامسونت براق که یه گوشه اش جعبه ی عینکشه!

پا نوشت: حس یه بچه دبستانی رو دارم که دیرش شده و می دونه حتی اگه پرواز کنه هم بعد از معلم اش می رسه!

ریسایکل بین های مغز من!

2008-09-23T00:04:00.000-07:00

می خوام از دوستم بگم....

یه دوست خوب که دلش یا 40 برگه یا 60 برگ یا 80 برگ.( از 100 خوشم نمی یاد.)!

از بس همیشه ذهنم شولوغه و در حال انفجار ؛ از 3 سال پیش تصمیم گرفتم یه سر رسید 84 بخرم توش فکرهامو بنویسم تا بلکه ولم کنن و اسمشم بذارم " مغز توشته" . این سر رسید آبی کوچولو که پر شد منم یه سال بزرگ تر شدم. نشستم مغز نوشته های این یک ساله رو خوندم و به بعضی هاش حسابی خندیدم! بعدش یه دفتر بر داشتم و توش خیلی بی پرده به تموم فکرام فحش دادم( خیلی لذت داره ) و بعد از یه سال گمش کردم و فکر کنم مامانم می دونه کجاست!!!....از اون به بعد فهمیدم که حریم خوصوصی معنایی نداره و تصمیم گرفتم مغزم رو سانسور کنم. این شد که الان یه دفتر دارم که خط خوردگی هاش بیشتر از نوشته هاشه!....الان که مغز نوشته هام دارن تبدیل به ششمین دفترچه ی من می شن؛ خوب یاد گرفتم که همه چیز رو دو پهلو بنویسم تا اگه نیاز به دفاع از ذهنم شد همیشه وکیل مدافع خوبی باشم! اینم عکس ششمین مغز دونی منه و راستی...من همیشه یادمه که یه خودکار خوب بهتر از یه کیبورد خوبه! همین.

ALLPOSTERS

2008-09-19T23:39:00.000-07:00

واسه بچه هنرستانی هایی که گرافیک و یا نقاشی خوندند ، آتلیه ها و نمایشگاه ها و موزه های هنری خیلی عزیزن. ولی اگه با نمایشگاه های متنوع (!) سطح شهر حال نکنی، مجبور میشی بیای بشینی نرم افزار لوور پاریس رو واسه شصتمین بار مرور کنی و یا به cd های دو سالانه و ... عاشقانه نگاه کنی!! این وسط وقتی یه سایت پیدا کنی که اسمش allposters باشه ؛ می تونی به خودت نوید بدی که قراره بهت خوش بگذره! ولی کلا اگه از تماشای نمایشگاه های نقاشی و عکس و پوسترخوشتون نمی یاد ؛ بی خیال بشین. چون این سایت یه منبع بزرگه که توش از آثار پیکاسو و ادگار دگا و داوینچی گرفته تا پوستر های فیلم ها و عکس هایی تو موضوعات مختلف پیدا می شه. خوش بگذره!