- بندِ کفشم را محکم گره می زدم ، کمربندِ شلوارکم را محکم می کردم، ساعتِ صفحه درشتم را می بستم. دوچرخه ام آبی بود. همان طور که رو به رو را با اخم نگاه می کردم، جکِ دوچرخه را با یک ضربه بالا می زدم و ساعت را نگاه می کردم. با هیاهوی تماشاچی ها شروع می کردم. دورِ باغچه ی بزرگمان دقیقا یک ساعت می چرخیدم و رکاب می زدم و بعد قهرمان می شدم...

- باید خانم تر باشم و لباس های دخترانه و صد البته ناراحت بپوشم. اندامِ دخترانه ام برایم سنگین بود.دامن پوشیدن معضل بود برایم. از پاهایم متنفر بودم. دوچرخه ام کوچک شده بود برایم. و من فیلمی دیدم که توی هلند ساخته شده بود و آنجا همه ی مردم دوچرخه داشتند. حتی زن ها.

 - پریود شدم. برای اولین بار. هنوز هم می خواستم "مثلِ پسرها" بدوم. اما موقعِ راه رفتن هم نگران بودم، چه برسد به دویدن. مادرم گفت دیگر "بزرگ " ای. و من ساکت شده بودم و عصبی و کتاب می خواندم و به وضوح می دانستم که دنیای توی سرم ، بزرگ تر از دنیای "خانمانه" ی دلخواهِ مادرم شده است.

- با اولین دوست پسرم دو هفته بیشتر نماندم. استدلالم این بود که آدم را به یادِ کتاب های دنیل استیل می اندازد! و من تصمیم گرفتم فعلا دورِ پسرهای احساساتی را خط بکشم. برای خودم می تاختم و پسرها هم به وضوح نمی خواستند واردِ دنیای من شوند و من از بازی لذت می بردم.

- اولین باری که با شنیدنِ دوستت دارمِ پسری لرزیدم، احساس کردم "بازی" تمام شده. نمی دانستم چه بگویم . "سکوت" کردم و فکر می کردم که این "خانمانه" ترین پاسخ بوده. اما من هم دلم می خواست از احساسم بگویم. اما روزی "بزرگتر"ی یواشکی رازی را زیرِ گوشم گفت. گفت دختر و پسر باید دنبالِ هم بدوند تا روابطشان پایدار باشد. و من یادِ "گرگم به هوا" افتادم و فهمیدم که "بازی" تازه شروع شده...

- هنوز هم نمی توانم درست "بازی" کنم. نمی خواهم یاد بگیرم. دوست دارم راحت "ابراز" کنم. تنفر باشد یا عشق فرقی نمی کند. اصلا راستش را بخواهید دوست ندارم با پسرها "گرگم به هوا" بازی کنم. چون آنها می بَرند. آخر می دانم که دویدن برای دخترها سخت تر است. آخر دخترها پریود می شوند. آخر دخترها باید "خانم" باشند...

بعد نوشت: لازم شد بگویم که من به هیچ وجه نمی خواهم دخترها هم "مثلِ پسرها" باشند. از دختر بودن هم ناراضی نیستم. فقط دوست ندارم خودم برای خودم تابوهایی بسازم که به آنها معتقد نیستم. وگرنه من هم به همان اندازه دخترانه ام که بقیه ی دخترها. فقط به نظرِ من لازم است دختر بداند کجاها محدودیتش ساخته ی جنسِ خودش است.همین.

چرا توی بعضی از بالکن ها می شود رقصید؟

امروز فهمیدم بالکنِ خانه ی ما حتی به دردِ سیگار کشیدنِ بابا هم نمی خورد. روبه رویش هم یک تعمیرگاهِ چرب و چیلی است.به خاطرِ همین از همان روزِ اول گفتم این جا را دوست ندارم. بالکنِ خانه ی ما به یک خیابانِ پهنِ گشادِ دو طبقه هم دید دارد که من حالم از آن خیابان به هم می خورد. از بس توی تاکسی هایش به بدنم دست زده اند. تازه بالکنِ خانه ی ما جوری است که شبها اگر پرده ها را نکشیم، آدمهای توی تعمیرگاه می توانند موهای من و مامانم را ببینند. من می گویم به درک، اما مامانم می گوید تو شرم و حیا نداری. اما من می گویم به جایش از بوی تنِ آدم های توی تاکسی چندشم می شود. مامان وقتی می خواهد توی بالکن رخت آویزان کند روسری سرش می کند. من یک روز می خواستم شیشه ها را تمیز کنم، با آستین حلقه ای رفتم توی بالکن، از توی تعمیرگاه برایم سوت زدند. چندشم شد. انگار توی تاکسی به بدنم دست زده اند. آمدم پیرهنِ بابا را روی لباسم پوشیدم. بازهم سوت زدند. من هم دیدم فرقی نمی کند. همانجا پیرهنِ بابا را در آوردم. دیگر سوت نزدند. لباس زیرهایم را هم نباید توی بالکن آویزان کنم. مامان گفته زشت است. آویزان نمی کنم، اما برایم مهم نیست. می دانم آنها لباس زیرِ خالی را دوست ندارند. چون برایش سوت نمی زنند. مادرم وقت هایی که فیشِ تلفنِ همسایه مان اشتباهی می آید خانه ی ما، از توی بالکن می دهد دستش. من چندشم می شود. چون همسایمان هم سنِ من است و حامله است. تازه شوهرش سرش داد می زند، ولی همسایمان چون حامله است هیچی نمی گوید تا کتک نخورد. من هم چندشم می شود. می دانی؟ من اگر به جای همسایمان بودم، قبل از اینکه حامله شوم، یک درخت رو به روی بالکن مان می کاشتم و بعد، از شوهرم طلاق می گرفتم و با یکی از این تعمیرگاهی ها دوست می شدم تا به جای داد، برایم سوت بزنند. به نظرِ من که سگش شرف دارد.

به خاطرِ گُلِ روی دوستی مان...

یک پاکت سنگ خریده ام. اول از همه دوتا برای خودم، که بگذارم روی چشم هایم. پلک هایم مدت هاست سنگین نشده اند.بعد یکی برای نگاه تو که بشکند و سنگین نشود روی صورتم. یکی برای دلم که پر شود و جایی برای تو نداشته باشد. دوتا برای دستهای تو که دیگر توانِ گرفتنِ دستِ مرا نداشته نداشته باشند. چند تایی هم برای جیب های خیالم. تا سنگین شوم ونتوانم بدوم تا خانه ات. تا آغوشت. چندتایی هم برای روزهایی که باید چشمم را ببندم تا بغضِ قشنگِ مردانه ات را نبینم. آخر قرارِ بی قراری نداریم. آخر بغض ات بی قرارم می کند. آن سنگ های قلبت را هم به من قرض بده. فکرهایم را کرده ام. می خواهم آخرِ دوستی مان پرچینِ کوتاهِ مزرعه ات را با آنها برایت بسازم... پ.ن: این پست در واقع فقط برای یک نفراست. دوست داشتم جایی ثبت می شد و شد. همین.

راستش بعضی وقت ها...

کله ام را فرو کرده ام توی کتاب و مثلا می خوانم. روی یک پاراگراف مانده ام. اخمت را باز کن. این را مامان می گوید. مثلا با مامان قهرم، بنابراین بیشتر اخم می کنم. تلفن زنگ می زند، می پرم روی تلفن. بابایم می گوید انگار حالش خوب شد! و می خندد. کسی با من کاری ندارد. دوباره می روم توی کتابم. همینجوری از پشت کتاب می گویم دلم بستنی می خواهد. بابایم می گوید سرِ کوچه. و باز می خندد. کتاب را می آورم پایین و با اخم نگاهش می کنم. مامان تلفن را می گذارد و می گوید پاشو این آهنگت را عوض کن سرمان رفت. غرولند کنان می روم توی اتاقم و در را محکم می بندم. بعد بلافاصله می آیم بیرون و می گویم حوصله ام سر رفته. بابا می گوید یا بستنی، یا بیرون. کدام؟ و می خندد. دوباره با لب و لوچه ی آویزان مدتی خیره می شوم به چشم هایش وبعد می روم توی اتاق. جدی می شود و می گوید : گلنازجون بابا، بیا ببینم چته. از پشتِ در داد می زنم: بستنی!!!. بابا بلند بلند می خندد. پ.ن: خب بعضی وقت ها لوسم می آید. دوست دارم بشینم روی زانوهای بابایم و قهرکنم. مثل بچگی ام. اما با این هیکل و اخلاقِ مبارک دیگر نمی شود. اصلا راستش را بخواهید الان دیگر دلم زانوی بابا نمی خواهد. بیشتر دوست دارم اخم کنم و لب ولوچه ام آویزان باشد و کسی بی اهمیت به اخمم موهایم را ناز کند. کسی که بابایم نباشد.

گاهی دلم دونفره می خواهد.

خب بوی علف هم بیاید بد نیست. می دانی؟ بوی بنزینِ سرب دار را ترجیح می دهم. اما خب بوی علف ها زیر آفتاب هم مستم می کند. گندم ها هم که زرد می شوند، خوشم می آید ساعت ها نگاهشان کنم. می دانی؟ این شهرها زیادی آدم دارند. تلویزیون هم چقدر حرف می زند! سوپرمارکت ها هم به نظرم پررو شده اند. من بدم نمی آید برای خریدنِ شیر پاکتی با ماشین بروم تا شهر. ماشینم پراز خاک باشد همیشه. برقِ ماشین ها را دوست ندارم. بدم نمی آید خودم ریحان بکارم پشتِ پنجره ی آشپرخانه. بدم نمی آید پنجره های خانه پایین باشند. بدم نمی آید ماه از اتاق خواب پیدا باشد. راستش آپارتمان نشینی را دوست دارم، اما پنجره های بزرگ را بیشتر... اما باید یک نفر باشد. یک نفر که وقتی بغض کرده ام و دلم مهمانی می خواهد، بگوید بیا بخوابیم وسطِ علف ها. یک نفر که وقتی دلم یک بلوار پر از مغازه خواست، بگوید بیا با دوچرخه برویم تا دامنه ی کوه. یک نفر که وقتی باران بند آمد، بگوید برویم گِل بازی. یک نفر که وقتی از پارسِ سگ می ترسم، همه ی پنجره ها را ببندد و بغلم کند. یک نفر که تنهایم نگذارد. یک نفر که... پ.ن: یک خانه ی یک خوابه در اطرافِ یک شهر می خواهم. یک خانه که بوی چوب بدهد. اطرافش سبز باشد. زمستان ها جاده اش بند نیاید. همسایه نداشته باشد. کسی نپرسد نسبتِ شما با این آقا چیست. آب و برق و گاز داشته باشد. کسی به خانه دید نداشته باشد. موبایل هم خط بدهد. سراغ ندارید؟

این منطقه مین گذاری شده است. آرام قدم بزنید.

پروردگارا! خودت را به ندیدن نزن. دیشب ساعت 4:35 دقیقه ی بامداد آن دختری که فِرت فِرت دماغش را بالا می کشید و تند تند حرف می زد را شناختی. می دانم که شناختی. همانی نبود که 12 سالِ پیش برای اولین بار تنهایی گریه کرد؟ هه. بی معرفت. تو همان موقع هم خودت را به ندیدن زدی! بدبخت! آن پوزخندِ دیشبش را دیدی؟ آن برای تو بود. ترسیدی؟ از نفرتِ چشمهایش؟ فاصله ی "معصومیتِ 8 سالگی" تا "نفرتِ 20 سالگی" چقدر است؟ چقدر درد برای پر کردنش بس است؟ جواب این ها را نمی دانی. آن پوزخند برای این ندانستنت بود. تلویزیونت را خاموش کن. کمی مطالعه خارج از درس داشته باش. فکر کنم توی کتابِ آسمانی ات اسم درد کشیدنِ بنده هایت را گذاشته ای امتحانِ الهی. بدبخت! اگر مدرسه رفته بودی می دانستی امتحان درد ندارد! حرفهای دیشبش را شنیدی. مخاطبش تو نبودی، اما می دانم فالگوش ایستاده بودی. شنیدی توصیفِ پر رنگ ترین تصویر زندگی اش را؟ عمرا کتابِ تو همچین توصیفی داشته باشد: آن شب درد بود که روی جدول های خیابان نشسته بود، نه من... از روی این جمله 1000 بار بنویس. خب؟ هی خدا! یک سوال! تا حالا دماغت از گریه قرمز شده؟ تا حالا صبح ها با چشم پف کرده بیدار شده ای؟ اصلا آسمانِ هفتم ات آینه دارد؟! پ.ن: لطفا در موردِ هست و نیستِ خدا توی کامنت دونیِ این پست فلسفه نباف. خب؟

چه کودکانه جوان شده ای...!

من که فکر می کنم پدرها اگر دستشان می رسید، پسرهایشان می بلعیدند تا بتوانند گریه کنند . مادرها هم اگر می توانستند، دخترهایشان را ناخن می کشیدند تا عذاب وجدان سالهای جوانی شان فروکش کند...... اما طفلی ها سرشان گیج می رود از دیدن نسلی که کودکانه بزرگ شده. دیدن نسلی که ملعون بودن را یاد نگرفته و با فرو دادنِ قهوه های تلخ ، می خواهد زهر بودن را یاد بگیرد. نسلی که تنهایی اش را جشن می گیرد با فریادهای دیوید گیلمور، نسلی که تنهایی قدم می زند، نسلی که تنهایی گریه می کند، نسلی که با خودش حرف می زند، نسلی که تنهایی سفر می کند، نسلی که درِ اتاقش همیشه بسته است، نسلی که در چشمانش چیزی خوانده نمی شود، نسلی که حتی ادعای نسل بودن هم ندارد... شاید این نسل نشسته و به این فکر می کند که چیزِ اساسی تری باید باشد، فرای آنچه توی گوشمان خوانده اند و به ارث گذاشته اند برایمان ، ولی هیچ کس نمی داند آن "چیز"ِ اساسی تر چیست. آخرجایی که این نسل نشسته ، وقتی کسی می گوید خدا، هر کس به سمتی نگاه می کند.آخراینجا اگر کسی بلند شودو بگوید "ما می توانیم این سنگ را جابه جا کنیم" ، شاید همه در جواب خمیازه بکشند... می دانی ؟ من فکر می کنم منتظر صاعقه ایم. برقی که برقِ جوانی مان را برگرداند. اگر آن پختگانِ پرتجربه! آرام بگیرند و نگاهمان کنند ، می بینند که ما قشنگ می خندیم. ما حتی قهقهه زدن را هم بلدیم هنوز. ما بلدیم زیر باران دست هم را بگیریم و بچرخیم. کاش باور کنند که ما گاهی لنگ ظهر بیدار می شویم ، با اخم از اتاقمان بیرون می آییم ، به جای سلام از سردرد می نالیم ، میرویم توی دست شویی، جلوی آینه، به خودمان آب می پاشیم و زیرزیرکی می خندیم... و کمی بعد ، با اخم سراغ ناهار را می گیریم... ته نوشت : مارا به رندی افسنه کردند/ پیران جاهل شیخان گمراه. پ.ن : تاخیرو غیبتم را بگذارید به حساب این dial up کوفتی. بعد نوشت:دل نمی دونه چه کنه با این غم...نازنین مریم... استاد محمد نوری هم رفت.

نزدیک ترین اورژانس از اینجا خیلی دور است.

یک نفر از کنارم رد شد و ... یک بوی آشنا. بوی عطر نه. بوی تن. بوی حضور. پیچید توی سرم و نمی دانم چند لحظه گذشت که من چشمانم بسته بود. لعنتی... برگشتم. یک هیکل غریب از من دور می شد. تک تک سلول های مغزم فریاد می زدند اسمی را. التماس کردم چشم هایم را که گریه را فراموش کنند الان. دلی را که با تف مالی سر پایش کرده بودم، با نسیمی آوار شد دوباره. کف خیابان کشیده می شدم و اشک هایم را نیامده پاک می کردم... و حالا درد گرفته است همه جایم. خواهم مرد. مرا با آژیر مرگ جا به جا کنید لطفا. مرا توی قطعه ی له شده ها خاک کنید. سر خاکم کسی ناله نکند لطفا. من خودم دردم. زهرمارم. تنم را تشریح کنید ورنجم را بیاندازید جلوی سگ ها. مغزم را ریکاوری کنید و از رویش یک فیلمِ تک پلانی بسازید که مطمئنم بی نهایت دقیقه روی یک تصویر می ماند با همراهیِ فریاد running down...قلبم را بیاندازید توی الکل تا درس عبرتی باشند برای فرزندانتان. در ضمن؛ من از تشییع متنفرم. قول می دهم وکیل وصی هایم پاچه تان را نگیرند اگر بگویید این جنازه حوصله ندارد برای مراسم تشییع بیاید. مرا بگذارید زیر آب سرد و بروید لطفا. روی سنگ قبرم هم بنویسید: حالا دست هایش تا ابد سرد است... من به آخرت ایمان آوردم . بله. بهشت و جهنم یعنی تو.

چقدر خوب که آدم ها شبها می خوابند...!

23:20...برق رفت.همانجا توی تاریکی مداد را روی کاغذ می چرخانم و فیگورم را تکمیل می کنم. منتظر نمی مانم تا چشمم به تاریکی عادت کند. عادت خوب نیست. زیر طرحم را امضا می کنم. روی میز دنبال چسب می گردم. دستم به لیوانی می خورد و می افتد. نمی شکند، ولی جیغ می زنم. مادرم از توی تاریکی نگرانِ لیوان می شود. می گویم: نشکست. بازهم می گردم . آها. این هم چسب. مادرم از توی تاریکی می گوید : پرده را بزنی کنار نور کوچه می آید داخل.... دستم را می لغزانم روی نوار چسب تا سرش را پیدا کنم. مادرم از توی تاریکی می گوید: شماره ی بابا چند است؟... طرحم را می چسبانم به نزدیک ترین دیوار. می شود بالای میز. مادرم از توی تاریکی بلند بلند با بابا حرف می زند. می فهمم که فیوز پریده. بی صدا می روم پایین. توی پارکینگ. فیوز را می زنم. نور چشمم را می زند.هه! عادت کرده بود انگار... 23:50...بابا برگشته است. خیلی دیر تر از همیشه. با رنگ پریده. فشار خونش بالا است. سیگار می کشد تا بهتر شود. 00:35... خوابیده اند. من هم به سقف خیره شده ام. حرف زدنم می آید. کانکت می شوم. مکث. دیس کانکت می شوم. مانیتور که خاموش میشود، تصویر خودم را می بینم. دعا می کنم که کاش یک گربه ی ماده بودم تا توجیهی برای برق چشمهایم داشتم. 01:20... کتابِ بخوانیمِ چهارم دبستان را ورق می زنم. عکس هایش را نگاه می کنم فقط. مطالبش برایم سنگین است. 02:02...جفت آورده ام. چهار تا حرکت 2 تایی . باختی. 02:35... و فرایندِ یخچال و بطری آب... 04:00... امروز خورشید می خواهد طلوعش را به من اثبات کند. پ.ن : و در مورد پست قبل... هیچ خبری نیست. فقط می دانم که دوستم را گرفته اند. همین. سکوت کرده ام. دیگرهیچ چیز برایم فرقی نمی کند.

بوی قرمه سبزی می آید...

زنگ زده. صدایش می لرزد. می گوید سپاه (!) آمارت را از من گرفته به بهانه ی تحقیقات ! گفتم من که جدیدا هیچ غلطِ خاصی نکرده ام. حتی 22 خرداد هم کاری نکردم. تنم می لرزد. می گویم مزاحم بوده. من که کاری نکردم. می گوید گفته اند ثبت نام کرده ای برای یک مسابقه در بسیج (!) . می گوید گفته اند فیلم و عکس دارند از فعالیت های زیر زمینی ات(!). می خواستند بدانند چرا خط سابقت خاموش است...! من هنگ کرده ام. پشت تلفن نمی توانم درست حرف بزنم. فقط می گویم نگران نباش. زرت و پرت کرده اند...می گوید مامان نباید بفهمد. با خنده می گویم باید سوپرایزش کنم؟ ... نمی خندد. یخ زده ایم. قطع که می کنم، مچ بند سبزم را می بندم. به این امید که شاید گرم شوم... پ.ن 1: نمی دونم چی قراره پیش بیاد. نمی دونم چیکار کنم. خیلی می ترسم. کاش یک نفر دلگرمی ام می داد... پ.ن 2: واقعا کاری نکردم. نمی فهمم چرا اینقدر پا پیچم شدند. قبلا تذکر داده بودند فقط. اونم تلفنی. این اما از تذکر کمی گذشته ظاهرا! پ.ن 3: فکر کنم خدا هم اونوری شده... پ.ن 4: احتمالش هست که مزاحم باشند؟!